อ่าเอาเรื่องใหม่มาลงแล้วค่ะ เป็นเรื่องที่สั้นได้อีกเหอะๆ ไม่รู้ว่าเราขี้เกียจหรือแต่งไม่ออกก็ไม่รู้555
Story : Mouth to Mouth
By : sora
ณ เมืองโตเกียวซึ่งเป็นเมืองหลวงที่ใหญ่โตและเต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตาที่พากันเดินกัน ขวักไขว่ไปทั่วท้องถนน ซึ่งตอนนี้ก็เข้าสู่หน้าร้อนของญี่ปุ่นแล้ว แมลงแข่งกันส่งเสียงออกมาให้หนาหู คนที่พักผ่อนแถวสวนสาธารณะก็พากันเงียบเพื่อที่จะได้ฟังเสียงของธรรมชาติได้อย่างเต็มที่ แต่เหมือนกับสวรรค์กลั่นแกล้งคนที่กำลังพักผ่อนอยู่
“ไอบ้า ทำไมต้องดึงกันด้วยพูดดีๆก็มาแล้วโว้ย” เด็กผู้ชายร่างเล็กอ้อนแอ่นเหมือนผู้หญิง เอ็ดออกมาอย่างหัวเสีย
“และใครใช้ให้นายไปยืนเหรอหร่าอยู่ตรงร้านโดนัทล่ะถ้าแฟนคลับเห็นจะว่าไง” ร่างที่ใหญ่โตกว่าดุร่างบางกลับ
“ก็เรื่องของแฟนคลับดิก็ทำไมอะคนเค้าจะซื้อโดนัทอะอีกแค่ไม่กี่คนก็จะถึงคิวชั้นแล้วนะ” คนตัวเล็กกว่าพูดอย่างเคืองๆ พร้อมหันมาทำตาขวาง
“ คาซึยะทำไมนายดื่อยังงี้เหอะ”ร่างสูงพูดพร้อมดึงคาเมะให้เดินออกมาจากสวนสาธารณะ
“ยุ่งไรด้วย”คาเมะพูดพร้อมสะบัดมือออกแต่มีเรอะที่ร่างสูงจะปล่อยให้คาเมะหลุดออกจากการจับกุม
ร่างสูงจับมือคาเมะแน่นพร้อมลากไปที่ๆไม่ค่อยมีผู้คน และค่อยๆปล่อยมือตนออก
“จิน ชั้นเจ็บนะโว้ย” คาเมะพูดพร้อมลูบข้อมือตัวเองเบาๆ
“ก็ชอบดื้อทำไมล่ะ” จินพูดพร้อมเดินไปตบหัวคาเมะอย่างแรง
“ไอบ้าซาดิสไงว่ะ” คาเมะพูดพร้อมนำมือที่บอบบางลูบหัวตัวเองไปมา “เออ อยากโดนอีกป่ะล่ะ ไปกลับบ้านได้แล้ว” จินพูดพร้อมฉุดกระฉากลากคาเมะกลับบ้าน
.............................................
ที่ห้องนอน คาเมะ
“ไอบ้าจิน เดี๋ยวก่อนเถอะพรุ่งนี้ที่บริษัทนายตายแน่” คาเมะบ่นกับตัวเองก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม
..................................................................บริษัท จอนนี่ เวลา 10.26 น...............................................................
“หาวววววววววววว”จินเดินเปิดประตูห้องซ้อมเข้ามาพร้อมด้วยมือหนาที่กำลังขยี้ตาด้วยความง่วง
“ไอบ้า รีบมาซ้อมเร็วๆเลยตื่นก็สายชั้นโทรไปปลุกนายตั้งหลายรอบทำไมไม่รับเหอะ” คาเมะพูดพร้อมตีไหล่จิน ด้วยความแรงแต่สำหรับจินแล้วก็แค่มดกัดเท่านั้น
“ไอเตี้ยหุบปากไปเลยตื่นมาซ้อมให้ก็บุญแล้ว”จินพูดพร้อมผลักหัวคาเมะและเดินไปสมทบกับเพื่อนๆอีก4คน
“หน่อยแหนะ” คาเมะกัดฟันพูดด้วยความโกรธ คาเมะไม่เคยจะทำอะไรจินได้สำเร็จเลยมีแต่จินที่เป็น ฝ่ายคุมเกมตลอด
~ระหว่างที่พักการซ้อมเต้น~
“ไอเตี้ยหยิบผ้าขนหนูมาดิ”จินพูดพร้อมใช้เท้าเขี่ยหลังคาเมะให้ลุกขึ้น คาเมะหันมามองหน้าจินสักพัก
“เตี้ยบ้านนายดิอยากได้ก็ไปหยิบเองดิไม่มีมือไม่มีเท้าไงว่ะไอหมูขึ้นอืดเอ้ย”คาเมะพูดพร้อมลุกขึ้นไปนั่ง ที่มุมอื่นแต่ก็ไม่ลืมที่จะหยิบผ้าขนหนูแล้วปาใส่หน้าจิน จินรับได้ทันพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ผุดขึ้นตรงมุมปาก
“เฮ้ยคาเมะทำไรว่ะ” โคคิเดินมานั่งข้างๆคาเมะพร้อมวางขวดน้ำลงข้างกาย
“เล่นเกมส์ในมือถืออยู่”คาเมะตอบออกมาเสียงเรียบแต่สายตาก็จดจ่ออยู่ที่โทรศัพท์
พลึบ！！！！！ มือหนาของท่านจินคว้าเอาที่โทรศัพท์คาเมะและเดินไปกดเล่นไปก่อนที่จะพาตัวหนักๆ
ของตนนั่งลงบนโซฟาอย่างสบายใจ
“ไอจิน เอาคืนมานะโว้ย”คาเมะพูดพร้อมเดินเข้าไปใกล้ๆจิน จินยังคงทำหูทวนลม
“ไอหูตึงไม่ได้ยินไงว่ะ” คาเมะพูดพร้อมเอื้อมมือไปดึงโทรศัพท์มือถือมาแต่รู้สึกว่าจินจะไวกว่า
เลยเอามือที่ถือโทรศัพท์หลบมือคาเมะได้อย่างสวยงาม
“ยืมเล่นหน่อยไม่ได้รึไง งกไปได้” จินพูดอย่างอารมณ์ดีผิดกับอีกคนที่ยืนหน้ามุ้ยอย่างช่วยไม่ได้
“นี้เค้าเรียกว่าขอยืมรึไง อยู่ๆก็มาหยิบไปไม่มีมารยาท”คาเมะบ่นขึ้น จินก็ทำเป็นหูทวนลมเช่นเคย
“ถ้ามีมารยาทแล้วชั้นจะทำรึไง” จินพูดพลางก้มลงกดมือถือคาเมะเล่นต่อ คาเมะมองหน้าจินอย่างอาฆาต แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ได้แต่ด่าอยู่ในใจเท่านั้น
“คาเมะเป็นไรว่ะหน้าย่นมาเชียว” โคคิถามคาเมะเมื่อเจ้าตัวเดินมานั่งลงข้างๆ
“อารมณ์เสียอย่ามากวนได้ป่ะ เดี๋ยวจะได้เตะคนแถวนี้แน่”คาเมะพูดเสียงเรียบพลางมองหน้าโคคิ
“อะไรว่ะทำไม่ต้องมาโหดใส่ชั้นด้วยอะ ไอจินเป็นคนทำนายไม่ใช่รึไงทำไมไม่ไปลงที่มันหละ”โคคิบ่นเสียงอิดออด
“หุบปากไปเลยก่อนที่ฉันจะโมโหไปมากกว่านี้”คาเมะที่อารมณ์เสียใส่โคคิทำเอาเจ้าตัวหน้ามุ้ยใส่คาเมะเลยทีเดียว
“เถียงเค้าไม่ออกก็มาลงที่คนอื่นนิสัยไม่ดี”โคคิบ่นเสียงอู้อี้
“เมื่อกี้ว่าไงนะ”คาเมะหันมาถามโคคิเสียงสูง
“ปะ...เปล่า”โคคิปฏิเสธทันทีก่อนจะวิ่งไปหายูอิจิเพื่อนรักที่กำลังซ้อมเต้นอยู่
..........................................................................
ท้องฟ้าภายนอกเริ่มมืดแล้วทำให้การซ้อมจบลง เนื่องจากร่างกายที่ใช้กำลังในการซ้อมมาก
จึงทำให้แต่ละคนอิดโรยอย่างช่วยไม่ได้
“กลับบ้านก่อนนะ”ทัสสึยะพูดขึ้นด้วยเสียงอ่อย เนื่องจากกำลังของเด็กๆที่มีช่วงอายุ17-20เลย
ทำให้ที่เหลืออีก5คน ทยอยกลับบ้านบ้าง
“กลับบ้าน กลับบ้าน กลับบ้านเราดีกว่า” คาเมะที่เดินออกมาจากบริษัทเดินออกมาอย่างอารมณ์ดีพลางฮัมเพลงออกมด้วย
“อารมณ์ดีจังนะ”จินที่ไม่รู้โผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ทักขึ้น ทำเอาคาเมะสะดุ้งเล็กน้อย ก็คนเค้ากำลังร้องเพลงเพลินๆอยู่นี้หน่า
"ก็อารมณ์ดีที่ไม่ได้เห็นหน้านายไง แต่ตอนนี้ชั้นอารมณ์ไม่ดีแล้ว” คาเมะพูดพลางหันมามองหน้าจิน
“อ๋อเหรอ ไม่รู้นะเนียะว่านายจะร้องเพลงปัญญาอ่อนเป็นกับเค้าด้วย แต่มันก็เข้ากับหน้านายดีนะ555”จินพูดอย่างอารมณ์ดีพลางยืนท้าวเอวและหัวเราะออกมาด้วยความสะใจ “ไอโรคจิต”คาเมะด่าจบก็สะบัดหน้าเดินไปต่อ จินมองตามคาเมะพร้อมรอบยิ้มที่มุมปาก
“นายเดินตามชั้นมาทำไมไออ้วน”คาเมะหันมาด่าจินพร้อมทำหน้าสวยเชิดเริดหยิ่ง+555+
“ใครเค้าเดินตามนายชั้นก็กลับบ้านทางนี้ประจำอยู่แล้ว ไม่ไหวนะเนียะไอเต่าความจำสั้น”จินได้ที่พูดตอกกลับ
“จริงด้วยปกติมันก็กลับทางนี้หนี่หว่า”คาเมะบ่นกับตัวเอง
“นี้คาซึยะวันเสาร์ว่างป่ะ”จินที่เดินขนานมากับคาเมะพูดขึ้น
“ทำไมจะชวนไปไหนอีกล่ะ” คาเมะหันมาถามจิน
“ไปเดินเที่ยวกัน”จินตอบกลับ
“ไม่เอาไม่อยากไปกับนาย”คาเมะตอบเสียงเรียบ
“ไม่อยากไปเหรอ ก็ไม่ต้องไป แต่พรุ่งนี้ชั้นจะไปรับนายที่บ้านนะ ชั้นไม่ได้บังคับนายหรอกนะขอให้รู้ไว้ด้วย”
จินพูดจบก็รีบวิ่งกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี ปล่อยให้คาเมะยืนอ้าปากหวออยู่เพียงลำพัง
“ไอบ้าจิน นี้นะเหรอที่เค้าเรียกว่าไม่บังคับ”คาเมะบ่นออกมาเบาๆก่อนจะรีบเดินกลับบ้าน
..........................เช้าวันรุ่งขึ้น....................... “คาซึจังลงมาเร็วๆซิลูก จินคุงมารอนานแล้วนะ”ผู้เป็นแม่ตะโกนขึ้นเพื่อให้คนที่กำลังแต่งตัวอยู่ในห้องได้ยิน
“แล้วใครใช้ให้มารอหละ ถ้าอยากรอนักก็รอต่อไปซะ555”คาเมะตะโกนออกมาจากห้องอย่างเซงๆก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างซะใจ
“ถ้านายช้า นายก็จะเข้าบริษัทสายแล้วก็จะโดนด่า ยังงี้ยังจะไม่รีบลงมาอีกเหรอไงเหอะ”จินตะโกนตอบกลับให้คาเมะได้ยิน พอเจ้าตัวได้ยินก็รีบวิ่งลงมาจากห้องจนเกือบจะกลิ้งตกบันไดอยู่แล้ว
“แม่ครับผมไปก่อนนะครับ”คาเมะที่รีบวิ่งลงมาเดินไปหยิบขนมปังยัดเข้าปากและอีกมือก็ถือนมช็อคโกแลต1กล่อง
ก่อนจะกล่าวกับผู้เป็นแม่
“จ้า ระวังตัวด้วยนะ”ผู้เป็นแม่บอกคาเมะ คาเมะไม่พูดอะไรเพียงแค่พยักหน้าและรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากบ้าน
เพื่อมุ่งหน้าไปบริษัท
................................................................................................ห้อซ้อม คัตตุน ...................................... “มาสักทีนะเจ้า2ตัว” ทัสสึยะที่กำลังซ้อมอยู่กับอีก4คนหันมาพูดกับ ผู้มาใหม่อีก2คน
“ก็คาซึยะมันช้าหนะสิ ชั้นก็เลยสายไปด้วย” จินพูดพลางเดินและถอดกระเป่าเป้ไว้ที่โซฟา
“และใครใช้ให้จินรอชั้นหละ”คาเมะหันมาพูดกับจิน
“ไม่มีใครใช้หรอกชั้นรอเอง ก็กะแล้วว่านายต้องสายชั้นก็เลยต้องไปกระตุ้นนายไง”จินหันมาตอบคาเมะกลับ
“พอ พอ พอได้แล้วไม่ต้องเถียงกันให้เสียเวลา แทนที่จะเอาเวลาที่เหลือไปเถียงกันเอามาซ้อมจะดีกว่าแค่พวกนายมาช้า
.........เฮ้ฟังให้จบก่อนซิไอพวกเสียมารยาท”ทัสสึยะยังพูดไม่ทันจบไอเจ้า2คนก็รีบเดินไปซ้อมทันที
“ใครจะไปอยู่ฟังเจ๋แกเทศหล่ะ”จินพูดอย่างเซงๆเมื่อทั้ง 6 คนมาครบกันแล้วการซ้อมก็ได้ดำเนินต่อไป ด้วยแรงกายและแรงใจทั้งหมดที่มีของทั้ง6จึงทำให้การซ้อมวันนี้ราบรื่นไปด้วยดี
“เมื่อไหร่จะถึงตาชั้นไปออกนอกโลเกชั่นในรายการ ฮาดากะบ้างนะจะได้ไปกินอีก”โคคิที่นั่งเช็ดเหงื่อพูดขึ้น
“เออนั้นดิ เมื่อเทปที่แล้วดวงโคตรดีเลยชั้นได้กินตั้ง3รอบแหนะ”จุนโนะพูดอย่างภาคภูมิใจ
“เทปนี้ชั้นได้ยิน ฮาเสะจุนมันบอกว่า จิมมี่ ยูอิจิ และ ยูได ได้ไปหนิ”จินที่เดินเข้ามาร่วมวงสนทนาด้วยพูดขึ้น
“เย้ ชั้นได้ไปหล่ะพวก” ยูอิจิร้องออกมาอย่างดีใจ
“เฮอะๆงั้นเหรอ อดอีกแหละ”โคคิพูดเสียงเศร้า
“เฮ้ย พวกนายชั้นกลับก่อนนะ”คาเมะที่เพิ่งกลับมาจากการไปเข้าห้องน้ำพูดขึ้น
“เออ พวกชั้นก็กำลังจะกลับเหมือนกัน”ทัสสึยะพูดขึ้น คาเมะพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกจากห้องซ้อม
“ไอจินไม่ตามสุดที่รักแกไปเหรอไงว่ะ ปกติเห็นตัวติดกัน หยั่งกับปาท่องโก๋แหนะ”ยูอิจิพูดขึ้นเมื่อเห็นจินนั่งจ่อหน้ากับพัดลมอยู่
“เออไปแหละ แล้วเจอกัน” จินพูดจบก็ลุกขึ้นวิ่งตามคาเมะออกไปทันที
“คาซึยะรอชั้นด้วย” จินตะโกนเรียกคาเมะเสียงดัง จึงทำให้คาเมะหยุดเดินและหันมามองต้นเสียง
“นายหนิ จะตะโกนทำไม”คาเมะบ่นใส่จิน
"นายอะ ไปไม่เรียกชั้นเลย”จินพูดจบก็เดินขนานไปกับคาเมะ
“ก็ชั้นเห็นนายคุยอยู่หนิและจะเรียกทำไม”คาเมะพูดขึ้น
“คุยอยู่แล้วเรียกไม่ได้รึไง”จินต่อปากต่อคำกับคาเมะ ทำเอาอีกคนหันมาทำตาขวางใส่จิน
“ชั้นเป็นคนมีมารยาท ไม่เหมือนนายหรอก”คาเมะว่ากลับ
“ขนาดมีมารยาทนะเนียะ ยังเถียงชั้นคำไม่ตกฝากเลย”จินยังคงไม่ยอมแพ้เถียงต่อ
“นายพูดมากน่าเบื่อว่ะ”คาเมะหันมาด่าจิน
“เถียงไม่ได้ก็มาพาลใส่คนอื่น”จินรอยหน้ารอยตาพูด
“ฮึย!!!!” คาเมะหึดหัดใส่จินก่อนจะหยุดเดิน
“อ่ะ ถึงบ้านนายแล้วเหรอเนียะ555”จินพูดพลางหัวเราะใครจะเชื่อว่าเค้ากับคาเมะเถียงกันจนถึงบ้าน
“บ้าจริงๆเลยนายเนียะมัวแต่เถียงกันจนถึงบ้านชั้นเลยเห็นมั้ย555”คาเมะหันมาพูดกับจินก่อนที่จะหัวเราะออกมาบ้างทั้งคู่ต่าง
หัวเราะใส่กันด้วยความบ้า ใครที่ไหนเค้าจะเถียงกันจนถึงบ้านล่ะ
“นายอะเข้าบ้านไปได้แล้ว ข้างนอกมันเริ่มเย็นแล้วเดี๋ยวจะไม่สบาย”จินที่หยุดหัวเราะแล้วพูดกับคาเมะ
พลางดันคาเมะให้เข้าบ้าน คาเมะไม่พูดอะไรเพียงแค่มองหน้าจินเท่านั้น
“ชั้นไปก่อนนะ อ่ะแล้วอย่าลืมนะพรุ่งนี้วันเสาร์แล้ว ชั้นจะมารับนาย ไปล่ะ”จินพูดจบก็เดินกลับบ้าน
คาเมะมองตามแผ่นหลังกว้างของจินก่อนจะเม้มปากเข้าด้วยกัน
........................................................... วันเสาร์...................
บ้านคาเมะ “เจ้าบ้านั้นไหนบอกจะมารับไงทำไมยังไม่โผล่หัวมาอีกนะ”คาเมะที่นั่งรอจินมาได้สักพักบ่นขึ้น “คาซึยะ รอนานไหม” จินที่เดินมาหาคาเมะในบ้านพูดขึ้น
“รอนานจนรากจะขึ้นตัวชั้นอยู่แล้วเนียะ”คาเมะพูดอย่างเซงๆก่อนจะเดินออกจากบ้านไปพร้อมจิน
“เหรอ รู้งี้น่าจะมาช้ากว่านี้จะได้เห็นนายรากงอก เต่ามีรากมันจะเป็นไงนะ”จินพูดพลางอมยิ้มให้คาเมะ
“ไอจินบ้ามาก็ช้าแล้วยังจะมากวนประสาทชั้นอีกนะเดี๋ยวโดนไม่ใช่น้อย”คาเมะพูดอย่างอารมณ์เสีย
“ชั้นไม่ผิดนะชั้นไม่ได้บอกซะหน่อยว่าให้นายนั่งรอชั้นตั้งแต่เช้า”จินพูดอย่างอารมณ์ดี คาเมะได้ฟังถึงกันหันมาค้อนใส่เป็นการใหญ่
“และทำนายไม่นัดเวลากับชั้นหล่ะ ชั้นต้องตื่นเช้ารู้ไหม”คาเมะพูดอย่างอารมณ์เสีย
“ก็ไหนนายบอกว่าไม่ไปไง และรอชั้นทำไม เออจะรอทำไม”จินพูดด้วยน้ำเสียงมีเล่ห์นัย
“เออว่ะและเราจะรอจินทำไม”คาเมะคิดในใจ
“กะ...ก็นายบังคับชั้น นายบอกว่าจะมารับชั้น”คาเมะหาคำแก้ตัวมาอ้าง “ใช่ชั้นบอกว่าจะมารับนายแต่ไม่ได้บอกว่านายต้องไปกับชั้น”จินพูดพลางจ้องหน้าคาเมะด้วยสายตาเจ้าเล่ห์
“โว้ย จะเอาไงกันแน่ว่ะ”คาเมะตะโกนออกมาอย่างไม่อายสายตาใคร จนทำให้คนในละแวกนั้น
เริ่มหันมามองคาเมะและจินเป็นตาเดียวกัน
“...........................”จินไม่พูดอะไรได้แต่อมยิ้มให้คาเมะก่อนจะกึ่งลากกึ่งจูงคาเมะให้ออกจากละแวกนั้นให้เร็วที่สุด
“นี้จินปล่อยชั้นได้แล้ว”คาเมะพูดขึ้นเมื่อทั้ง2มาอยู่ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง จินได้ยินคาเมะพูดจึงค่อยๆคลายมือตนเองออก
“ชั้นว่าเราหาอะไรกินกันก่อนดีกว่า”จินพูดพลางมองเมนูที่วางอยู่บนโต๊ะ
“นายก็เป็นซะยังงี้อะมาเที่ยวกับนายทีไรที่แรกอันต้องเป็นร้านอาหารตลอดเลย ไหนบอกจะไปซื้อของไง”คาเมะพูดแต่สายตายังจับจ้องที่เมนูอาหารเช่นเดียวกับจิน
“ถึงนายจะบ่นแต่ทุกครั้งนายก็นั่งกินกับชั้นไม่ใช่รึไงคาซึยะ”จินพูดกับคาเมะก่อนจะหันไปสั่งอาหารให้ตนเองกับคาเมะ
“...................”คาเมะไม่พูดอะไรต่อในเมื่อที่จินพูดมันคือความจริง
“เห็นไหมในที่สุดนายก็ต้องยอมรับในสิ่งที่ชั้นพูด”จินพูดก่อนจะยิ้มหวานให้คาเมะ แต่ในทางกลับกันคาเมะ กลับเห็นว่ารอยยิ้มนั้นช่างน่ากลัวจริงๆ
“นายอะชอบกวนประสาทชั้นอยู่เรื่อยเลยเพราะยังงี้ชั้นถึงไม่ค่อยอยากไปไหนกับนาย”คาเมะพูดอย่างเซงๆ
“แต่นายก็ไปกับชั้นตลอดโดยที่ไม่ปฏิเสธ”จินเอียงคอพูดกับคาเมะก่อนจะยิ้มกรุ่มกริ่ม
“....................”คาเมะเลือกที่จะไม่พูดอะไรต่อ ยิ่งพูดก็รู้สึกว่ามันยิ่งเข้าตัวเองระหว่างที่ทั้ง2พูดคุย(หรือจะเรียกว่าเถียง)กันอยู่นั้นบริกรก็นำอาหารมาเสิร์ฟให้ทั้ง2พอดี “อ่า อาหาร” คาเมะร้องออกมาอย่างดีใจ “ทำเหมือนไม่เคยกินไปได้”จินพูดเหนบแนม “นายอะนะหุบปากบ้างก็ไม่มีใครเค้าว่าหรอก”คาเมะเงยหน้าขึ้นมาพูดกับจินก่อนจะก้มลงไปสนใจอาหารในจานต่อ
“โอ้ย!!!”คาเมะพูดก่อนจะลูบหน้าผากตัวเองไปมา
“สมน้ำหน้า”จินพูดขึ้น
“ชั้นเจ็บนะนายมาดีดหน้าผากชั้นทำไม”คาเมะพูดเคืองๆ
“หมั่นไส้”จินพูดก่อนจะยักคิ้วให้คาเมะ
“หมั่นไส้ที่ชั้นหล่อกว่าใช่ป่ะ”คาเมะถามออกมาก่อนจะเลิ่กยิ้มที่มุมปากใส่จิน จินมองหน้าคาเมะก่อนจะตอบ
“ไม่ใช่ หมั่นไส้ที่มาทำตัวน่ารักต่อหน้าชั้น”จินพูดก่อนจะจ้องหน้าคาเมะ
“อะไรนะ เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ”คาเมะฟังไม่ค่อยถนัดอะไรรักรัก ก็เลยถามออกไป
“ชั้นพูดได้ครั้งเดียว”จินพูดจบก็ก้มลงกินอาหารตรงหน้าโดยไม่สนใจคาเมะที่ยังคงมองมาที่ตน
"เชอะ ไม่อยากรุ้ก็ได้”คาเมะพูดก่อนจะก้มลงจัดการอาหารตรงหน้า
.............................................. “อิ่มแล้วคราบบบบ”คาเมะพูดออกมาอย่างอารมณ์ดี
“ชั้นก็อิ่มแล้ว ถ้างั้นเราไปซื้อของกัน”จินพูดก่อนจะลุกขึ้นโดยมีคาเมะลุกขึ้นตามและทั้ง2ก็เดินออกจากร้านอาหารและมุ่งหน้าไปต่อ
“จินจะไปซื้ออะไรเนียะ”คาเมะเงยหน้าถามจิน
“เรื่อยๆหนะเดี่ยวเจออะไรที่ถูกใจก็ซื้อเองแหละ”จินพูดจบก็เดินจูงมือคาเมะให้เดินตามมา
คาเมะมองมือตนเองที่จินจับก่อนจะหันไปมองหน้าจิน
“จิน นายไม่เห็นต้องจับมือชั้นเลยชั้นไม่ใช่เด็กนะ”คาเมะพูดขึ้น
“เดี๋ยวนายหลง”จินตอบสั้นๆ
“จะบ้าเหรอะ ชั้น อายุ17แล้วนะ”คาเมะท้วงจิน
“.............................”จินไม่ตอบแต่ยังคงเดินจับมือคาเมะต่อ
“เฮ้ย”คาเมะถอนหายใจออกมาเบาๆ นี้จินกำลังคิดอะไรกันแน่นะเนียะ ยังไม่ทันที่คาเมะจะได้คิดอะไรต่อจินก็พาเดินเข้าไปในร้านเสื้อผ้าร้านหนึ่งที่ภายในร้าน คนไม่ค่อยเยอะนัก เจ้าตัวรีบเดินรี่ไปที่มุมเสื้อยืดที่มีลายสกรีนทันที “นายหนะไม่คิดจะเดินดูเสื้ออย่างอื่นก่อนรึไงถึงได้รีบร้อนมาที่มุมนี้ทันทีเลยเนียะ”คาเมะพูดขึ้นก่อนจะจับเสื้อยืดดูไปเรื่อยๆ
“นายว่าลายนี้สวยไหมคาซึยะ”จินหยิบเสื้อยืดลายสกรีนหัวกะโหลกไขว่มีปีกขึ้นมาให้คาเมะดู
“อื่ม.....ก็โอนะฉันว่าลายมันสวยดีนะ มีตัวเดียวเองเหรอ”คาเมะมองดูเสื้อยืดตัวนั้นก่อนจะพูดขึ้น
“ไม่รู้สิเดี๋ยวหาก่อน มันน่าจะมีอีกตัวนะ นายชอบมันเหรอ”
“อื่อ ก็มันสวยนี้หน่า”คาเมะตอบก่อนจะช่วยจินหา
“จินชั้นว่ามันมีตัวเดียวแล้วมั้ง”คาเมะพูดขึ้นเสียงอ่อย ก็เค้าหามาตั้งนานแล้วหนิไม่เห็นมีเลย
“โอเคถ้างั้นชั้นไปจ่ายเงินก่อนนะ”จินพูดขึ้นก่อนจะเดินไปจ่ายเงินที่เคาเตอร์ คาเมะมองตามจินก่อนจะเดินออกไปรอนอกร้าน
“ขอบคุณนะค่ะ โอกาสหน้าเชิญใหม่”พนักงานร้านพูดขึ้นพร้อมกับก้มหัวให้จินจนลูกค้าหน้าหล่อเดินออกไปนอกร้าน
“อะ..คาซึยะ”จินพูดขึ้นพร้อมยื่นถุงเสื้อที่เค้าซื้อมาให้คาเมะ
“อะไรเนียะของตัวเองก็ถือเองดิมาใช้คนอื่นทำไม”คาเมะโวยขึ้น
“นายหนิขี้โวยวายชะมัด ชั้นซื้อให้นาย”จินพูดขึ้นก่อนจะยัดถุงกระดาษนั้นใส่มือคาเมะ คาเมะหน้าเหวอเล็กน้อย
“ไปที่อื่นกันต่อเถอะ”จินพูดขึ้นก่อนจะลากคาเมะให้ตามมา
“จิน............”คาเมะเรียกชื่อจินเบาๆก่อนจะอมยิ้มออกมา
“กลัวชั้นลืมชื่อตัวเองรึไง”จินพูดขึ้นแต่สายตายังคงมองไปข้างหน้า
“นายอยากไปซื้ออะไรรึป่าว”จินหันมาถามคาเมะเมื่อหยุดอยู่หน้าร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้า
“หึ ไม่หนิ ก็แค่มาเป็นเพื่อนนาย นายนั้นแหละจะไปซื้ออะไรอีก”คาเมะพูดขึ้นก่อนจะมองเข้าไปในร้านเครื่องใช้ไฟฟ้า
“ไม่รู้สิ ไม่อยากได้อะไรแล้ว”จินพูดขึ้นก่อนจะจ้องหน้าคาเมะ
“บ้ารึป่าวและชวนออกมาทำไมเสียเวลาหมด”คาเมะด่าจินเข้าให้ก็เป็นคนชวนออกมาแท้ๆแต่กลับไม่ซื้ออะไร นอกจากไม่ซื้อแล้วยังยกเสื้อที่ซื้อให้เค้าอีก
“ก็แค่อยากออกมาเฉยๆ มีไรป่ะหล่ะ”จินตอบกลับก่อนจะเดินไปที่สวนสาธารณะที่อยู่ใกล้ๆ
“~ เฮย ~ คาเมะถอนหายใจออกมาอย่างเอือมๆจินที่เดินมาที่ม้านั่งสีขาวใต้ต้นไม้ใหญ่ค่อยๆหย่อนก้นหนักๆ
ลงกับม้านั่งนั้นพร้อมกับฉุดแขนคาเมะให้นั่งลงมาด้วย
“นาย......ต้องการอะไรกันแน่ ถึงได้พาชั้นออกมาแถมยังเดินไปได้แค่ร้านเดียวก็มานั่งจมอยู่ที่นี้แหนะ แล้วไหนบอกว่าอยากไปซื้อของไงแล้วทำไมถึงเลิกกะทันหันล่ะ”คาเมะพูดเป็นชุดก่อนจะมองหน้าจินอย่างจับผิด
“นายหนิพูดมากฉะมัดเลย ฉันขี้เกียจแล้วเข้าใจไหมนายก็น่าจะรู้นิสัยฉันดีหนิว่าถ้าอยากทำอะไรก็จะทำถ้าเบื่อก็จะเลิกทำ” จินพูดขึ้นก่อนจะวางแขนทั้ง2ลงกับที่พิงของม้านั่งสีขาวบริสุทธ์พลางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี
“นายมันบ้าชัดๆเลย”คาเมะด่าออกมาอย่างเซงๆ
“...................”จินไม่ตอบเพียงแค่ยกยิ้มที่มุมปากให้คาเมะเท่านั้น
“พี่ชายฮะ ช่วยเตะลูกบอลให้ผมหน่อยสิฮะ”เด็กชายตัวน้อยตะโกนขึ้นทำให้จินหันไปมองก่อนจะก้มลงมองลูกกลมๆที่กลิ้มมาหยุดตรงขาเค้าพอดี
“นายเตะไปให้เด็กคนนั้นหน่อยสิ”คาเมะสะกิดจินก่อนจะพูดขึ้น
“โอเคเดี๋ยวพี่เตะไปให้”จินตะโกนบอกเด็กคนนั้นก่อนจะเตะลูกบอลไปให้
“ขอบคุณครับพี่ชาย”เด็กคนนั้นตะโกนกลับมาหาจิน
“น่าสนุกดีแฮะ”จินพูดขึ้นก่อนจะวิ่งไปหาเด็กๆที่เล่นฟุตบอลตรงสนามหญ้าอย่างสนุกสนาน
“อะไรของเจ้าบ้านั้นว่ะเนียะทิ้งเราไว้คนเดียวแต่กลับไปเล่นบอลกับเด็กๆ นายชวนชั้นออกมาทำบ้าอะไรกันแน่เนียะ” คาเมะพูดขึ้นเบาๆอย่างหัวเสียก่อนจะนั่งท้าวคางอย่างเซงๆ........ . “ส่งลูกมานี้เร็ว”จินบอกเด็กที่อยู่ทีมเดียวกัน “ครับ”เด็กคนนั้นขานรับก่อนจะส่งลูกให้จิน จินรับลูกนั้นมาก่อนจะยิงเข้าประตูอย่างสวยงาม “เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”จินร้องขึ้นด้วยความดีใจพร้อมกับอุ้มเด็กที่ส่งลูกให้วิ่งรอบสนามไปด้วย “บ้ารึป่าว เล่นกับเด็กไม่ถึง10ขวบ ทำมาเป็นดีใจจนออกนอกหน้า”คาเมะพูดอย่างเซงๆก่อนจะเงยหน้ามอง
ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยก้อนเมฆยามบ่าย “พี่จินเล่นฟุตบอลเก่งจัง”เด็กคนหนึ่งถามขึ้น
“ก็เงียะแหละคนมันเก่ง เดี๋ยวพี่จะสอนให้”จินพูดขึ้นก่อนจะเล่นฟุตบอลกับเด็กๆต่อจินที่เล่นฟุตบอลกับเด็ก
อย่างสนุกสนานจนลืมเวลาและคาเมะพอเจ้าตัวก้มลงมองนาฬิกาข้อมือถึงรู้ว่านี้ก็เย็นมากแล้ว และเด็กๆที่เล่นด้วยเมื่อกี้
ก็เริ่มกลับบ้านกันแล้วเจ้าตัวเลยมองไปที่ม้านั่งที่มีร่างบางนั่งท้าว คางอยู่
“อะ!!”คาเมะร้องขึ้นอย่างตกใจก่อนจะหันมาดูที่ต้นเหตุ
“รับไปดิ”จินพูดขึ้นก่อนจะส่งกระป๋องโคลาให้คาเมะ
“นายพาฉันมาดูนายเล่นฟุตบอลเหรอะไงเหอะจิน”คาเมะพูดขึ้นอย่างอารมณ์เสียพร้อมกับรับกระป๋องโคลามาดื่ม
“คงงั้นมั้ง”จินพูดจบก็ยกกระป๋องโคลาของตนดื่มบ้าง คาเมะมองหน้าจินอย่างเคืองๆก่อนจะลุกขึ้นจากม้านั่งและเดินหนีไป
“เฮ้ยและนั้นจะไปไหนหนะ”จินถามขึ้นก่อนจะเดินตามคาเมะ
“ก็กลับบ้านไง”คาเมะหันมาพูดอย่างอารมณ์เสียก่อนจะเชิดหน้าใส่จิน
“รอด้วยสิ”จินพูดขึ้นก่อนจะเดินไปคว้าแขนคาเมะ
“ไม่เห็นต้องโกรธเลย”จินพูดขึ้นก่อนจะปล่อยมือตนออกจากแขนคาเมะ
“ไม่ได้โกรธโว้ย”
“นี้เหรอไม่โกรธ โกรธชัดๆเลยอย่าทำหน้ายังงั้นสิเดี๋ยวแก่เร็วหรอก”จินพูดขึ้นก่อนจะจับคิ้วคาเมะที่มันผูกโบว์อยู่ ให้คลายออก
“ไม่ต้องมายุ่งเลย”คาเมะพูดขึ้นก่อนจะพองลมที่แก้ม จินมองหน้าคาเมะก่อนจะยิ้มออกมา
พลางใช้นิ้วจิ้มไปที่แก้มป่องๆของคาเมะ
“ชักจะทำตัวน่ารักขึ้นทุกวันแล้วนะ”จินพูดขึ้นเบาๆ
“อะไรเมื่อกี้ด่าชั้น ว่าน่ารำคาญรึไงเหอะ”คาเมะพูดขึ้นก่อนจะหันมาค้อนใส่จิน จินมองหน้าคาเมะด้วยใบหน้าที่
เหวอเล็กน้อย ก็ไอคำว่าน่ารักกับน่ารำคาญมันเหมือนกันตรงไหนง่ะ
..................................
“อ้าววันนี้ไม่มาสายแล้วเหรอ” โคคิที่เดินเข้ามาเห็นจินกับเมะนั่งอยู่ในห้องกันคนล่ะมุมก็พูดขึ้น
“ทำไมคิดว่าชั้นมาเร็วไม่ได้รึไงเหอะ”จินพูดขึ้นอย่างหาเรื่อง
“ป่าวซะหน่อย ชั้นก็แค่สงสัยว่ามาเร็วเป็นด้วยเหรอะ”โคคิพูดขึ้นก่อนจะเดินไปหาจุนโนะที่นั่งจดจ่อกับเกมส์กดอยู่
“เฮ้ย คาซึยะ”จินเรียกชื่ออีกคน
“อะไร”คาเมะถามเสียงห้วน
“ปล่าวแค่เรียกเฉยๆ”จินพูดจบก็อมยิ้มออกมา
“ฮึย....ไอบ้าโรคจิตรึไง”คาเมะหันมาด่าก่อนจะโยนขนมปังใส่เมลอนที่ตนซื้อมา2ถุงให้จินไป
“................”จินไม่พูดอะไรเพียงแค่รับมาก่อนจะมองหน้าคาเมะและแกะขนมปังใส่ปากทันที
“เจ้า2คนนั้นชอบทำอะไรให้เข้าใจยากชะมัดเลย”ยูอิจิพูดขึ้นก่อนจะเหล่ตามองจินกับคาเมะ
“ถึงจะชอบเถียงกันแต่ทั้ง2ก็ห่วงกันอยู่ลึกๆแหละนะ”ทัสสึยะพูดขึ้นก่อนจะนั่งลงข้างๆจุนโนะ
“กำลังนินทาอะไรพวกชั้นอยู่เหอะ”จินพูดขึ้นก่อนจะเขวี่ยงหมอนใส่จุนโนะ ที่นั่งเล่นเกมส์ไม่รู้เรื่องอะไรด้วย
“เฮ้ย จินชั้นไม่เกี่ยวซะหน่อยนะ ชั้นไม่ได้นินทานายซะหน่อ ทัสสึยะกับยูอิจิตะหากเหล่า”จุนโนะพูดขึ้นก่อนจะหัน
มาสนใจเกมส์ในมือต่อ
“ก็ทำไมล่ะหมั่นไส้อะ”จินพูดขึ้นก่อนจะหยิบหมอนอีกใบปาใส่ทัสสึยะกับยูอิจิ
“เฮ้ย พวกเราไม่ได้นินทานายนะแค่ชมเฉยๆ”ยูอิจิพูดขึ้นก่อนจะปาหมอนกลับไปหาจิน
“อ่ะ...”คาเมะที่เดินมาหยิบขวดน้ำของตนที่ว่างข้างๆตัวจินก็ต้องร้องออกมาอย่างตกใจ
“นั้นมันขวดน้ำของชั้นนะ”คาเมะพูดขึ้น
“ขวดน้ำนายมันก็เหมือนขวดน้ำชั้นแหล่ะ”จินพูดขึ้นก่อนจะกระดกขวดน้ำคาเมะขึ้นดื่มจนมันเหลื่อแค่ครึ่งขวด
“อ่า จูบทางอ้อมนี้หว่า ฮิ้วๆๆๆ”โคคิพูดแซวพร้อมกับมองหน้าจิน จินเพียงหันมายักคิ้วให้โคคิเท่านั้น
“..................”คาเมะได้ยินดังนั้นก็ก้มหน้าลงก่อนจะเดินไปนั่งที่ของตนเองเพิ่งด้วยใบหน้าแดงกร่ำ
“คาซึยะเสื้อตัวที่ชั้นซื้อให้เมื่อวานหนะพออยู่บนตัวนายแล้วสวยดีนะ”จินพูดขึ้นก่อนจะจ้องหน้าคาเมะ
“เฮ่ อะไรของนายเล่า”คาเมะพูดขึ้นก่อนจะก้มหน้าลงด้วยความเขิน
“ทำไมต้องเขินด้วยหล่ะ”จินพูดขึ้น
“ชั้นไม่ได้เขินโว้ย”คาเมะหันมาปฏิเสธก่อนจะนั่งลงที่เดิม จินมองใบหน้าหวานของคาเมะก่อนจะเลิ่กยิ้มที่มุมปากขึ้น
“เอาหล่ะพักมามากแล้วนะมาซ้อมได้แล้ว” ผู้จัดการวงพูดขึ้นจึงทำให้ทั้ง6รีบมารวมตัวกันทันที
........................
“วันนี้เหนื่อยชะมัดเลย”จุนโนะพูดขึ้นพลางเช็ดเหงื่อที่ผุดออกมาจากใบหน้า
“นั้นดิ ครูฝึกก็โคตรโหดเลย ให้ซ้อมซะน่วมเลย”โคคิบ่นขึ้นก่อนจะเดินไปหยิบขวดน้ำของตนมาดื่ม
“เอาเหอะ บ่นไปก็ไม่ได้อะไรหรอกมันผ่านมาแล้ว ใช่ไหมคาเมะ”ทัสสึยะพูดขึ้นพลางหันไปถามอีกคนที่เดินมา ด้วยใบหน้าอิดโรย
“อื่อ”ร่างบางขานสั้นๆก่อนจะนั่งลงกับโซฟาด้วยความเหนื่อยโดยมีร่างหนานั่งลงข้างๆ
“ถอยไปเลยไป”คาเมะพูดขึ้นพลางผลักจินให้ถอยออก
“ไม่”จินพูดขึ้นก่อนจะดึงผ้าขนหนูที่คาเมะกำลังจะนำมาซับเหงื่อไป
“ไอจินเอาคืนมานะ”คาเมะพูดขึ้นก่อนจะจ้องหน้าจินตาเขม่งแต่มีรึท่านจินผู้ยิ่งใหญ่จะกลัวเจ้าตัวกับยิ้มร่าให้ร่างบาง
ก่อนจะนำผ้านั้นซับเหงือตามใบหน้าเรียวสวยนั้นแทน
“อยู่เฉยๆซิจะเช็ดให้”จินพูดขึ้นพลางซับเหงือตามใบหน้าคาเมะอย่างเบามือ คาเมะมองหน้าจินก่อนจะก้มหน้าลง เพื่อปกปิดใบหน้าขาวที่แต่งแต้มด้วยสีแดงระเรื่อ
“ก้มยังงี้ก็เช็ดไม่ได้สิ”จินพูดขึ้นก่อนจะเชยคางคาเมะขึ้น
“พอแล้วชั้นเช็ดเองได้”คาเมะพูดเสียงห้วนก่อนจะแย่งผ้านั้นมา
“งั้นเหรอ”จินพูดขึ้นก่อนจะอมยิ้ม
“อะแฮม พวกนาย2คนกลับไปสวีทกันที่บ้านเถอะนะ”โคคิพูดขึ้นก่อนจะมองมาที่จินเมะ
“ทำไม่ล่ะ อิจฉาไง”จินพูดขึ้นก่อนจะยักคิ้วให้โคคิ
“พอดีรสนิยมชั้นมันไม่เหมือนแก ยังชั้นมันต้องนางเอกหนัง xxxโว้ย555”โคคิพูดขึ้นก่อนจะหัวเราะออกมา
“แกไม่สนใจรสนิยมอย่างชั้นมั้งเหรอ”โคคิถามขึ้นก่อนจะยักคิ้วให้จิน
“ก็ดีนะ”จินตอบก่อนจะเดินไปกอดคอโคคิและทั้ง2ก็พากันออกจากห้องไป
“จินบ้า”คาเมะด่าร่างหน้าขึ้นก่อนจะรีบหยิบกระเป๋าตนและออกจากห้องไปอย่างอารมณ์เสีย
“คาเมะกลับแล้วเหรอ”ทัสสึยะที่เห็นร่างบางกำลังจะเดินออกจากห้องจึงทักขึ้น
“อื่อชั้นจะกลับแล้ว”คาเมะหันมาตอบก่อนจะรีบเดินออกไป
“อาการณ์หัวเสียยังงั้นมันอะไรกันล่ะนั้น”ยูอิจิพูดขึ้นก่อนจะหันไปหาทัสสึยะเพื่อเอาคำตอบ
“แล้วจะรู้ไหมล่ะ”ทัสสึยะตอบก่อนจะส่ายหัวไปมาอย่างเซงๆ ก็นั่งอยู่ด้วยกันเนียะ
“เหมือนกำลังหึงเลย”จุนโนะที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาเก็บของพูดขึ้นรอยๆ ทำเอาอีก2คนหันมามองเจ้าตัวเป็นตาเดียวกัน
..................
“จินบ้า....จินบ้า บ้าที่สุด”คาเมะพูดขึ้นเบาๆอย่างหัวเสียก่อนจะเตะกระป๋องน้ำส้มที่นอนอยู่ตรงพื้น กระเด็นเข้าไปในโพงหญ้าข้างทาง
“นิสัยไม่ดีเลยนะครับ”เสียงแหบซ่านพูดขึ้นข้างๆหูคาเมะทำเอาเจ้าตัวสะดุ้งเล็กน้อย
“จิน.....นายไม่ได้ไปกับโคคิรึไงเหอะ”คาเมะถามขึ้นก่อนจะเชิดหน้าใส่
“ถามยังงี้หมายความว่าไงเหรอ”จินถามกลับก่อนจะวางคางลงกับไหล่คาเมะ
“ป่าวหนิก็เห็นเดินออกมาด้วยกันหนิ”คาเมะพูดขึ้นก่อนจะผลักหัวจินออก
“ตอนแรกก็คิดว่าจะไปเหล่สาวๆกับไอคิมันนั้นแหละนะแต่ว่าขี้เกียจแล้ว”จินพูดขึ้นก่อนจะดึงคาเมะให้เดินตามมา
“ปล่อยเลยชั้นเดินเองได้”คาเมะพูดขึ้นก่อนจะสะบัดมือออก
“ไม่ปล่อยแล้วมีปัญหาอะไรป่ะหล่ะ”จินพูดขึ้นก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากขึ้น
“ไอบ้า”คาเมะด่าออกมาก่อนจะมุ่ยหน้าอย่างเซงๆ
“ด่าอีกแล้วไม่น่ารักเลยนะ ทำตัวให้น่ารักหน่อยสิคราบ”จินพูดขึ้นพลางเหล่มองคาเมะ
“น่ารักรึไม่น่ารักมันก็เองของชั้น”คาเมะเถียงกลับก่อนจะรู้สึกตัวว่าอีกคนกำลังพูดอะไร
“น่ารักเหรอ ชั้นผู้ชายนะอะไรกันล่ะเนียะจินกำลังคิดอะไรอยู่”คาเมะคิดในใจก่อนจะสะบัดหัวไปมากับความคิดตนเอง
“คาสึยะนายเป็นอะไรของนายเนียะ”จินหันมาถามเมื่อเห็นท่าทางแปลกๆของคาเมะ
“อะไรชั้นไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย”
“นี้วันนี้สนุกมากเลยเนอะ”หญิงสาวคนหนึ่งพูดขึ้น
“นั้นดิหนังวันนี้สนุกมากเลยคิดถูกแล้วที่มาดู”หญิงอีกคนพูดขึ้น
“วันหลังมาดูด้วยกันอีกเนอะ”หญิงที่อีกคนพูดขึ้นแล้วทั้ง3ก็เดินผ่านหน้าจินเมะไป
“สวยจัง”จินพูดขึ้นก่อนจะมองตามหญิงสาวกลุ่มนั้นไป
“สวยเนอะคาสึยะ”จินหันมาถามคาเมะที่ทำหน้ามุ่ยตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
“ไม่รู้”คาเมะตอบเสียงห้วนก่อนจะรีบเดินไปต่อ
“.......”จินมองตามคาเมะก่อนจะรอบยิ้มออกมา นี้คาเมะหึงเค้าอยู่รึป่าวเนียะ
“คาสึยะหึงเหรอ”จินถามออกมาก่อนที่ทั้ง2จะมาหยุดที่หน้าบ้านคาเมะ
“หึงบ้าหึงบออะไร ไม่ใช่ซะหน่อย”คาเมะหันมาขึ้นเสียงใส่จินก่อนจะรีบเดินกระทืบเท้าเข้าบ้านแต่ก็โดนมือหน้าคว้าเอาไว้
ทำให้เจ้าตัวที่ไม่ทันตั้งหลักเซลงมาหาตามแรงของร่างสูง ทำให้ริมฝีปากทั้ง2สัมผัสกันโดยบังเอิญ
จินที่ตั้งตัวทันค่อยๆกดริมฝีปากอวบอิ่มของตนลงที่ริมฝีปากบาง ก่อนจะค่อยๆดันตัวร่างบางให้ติดกับผนังบ้าน คาเมะที่รู้สึกถึงความร้อนแรงของริมฝีปากตนเองค่อยๆนำมือทั้ง2ข้างขึ้นมาจับเสื้อเชิ้ตตัวสวยของจินพร้อมกับกำมันจนแน่น จินค่อยๆมอบความหวานผ่านริมฝีปากบางอย่างโหยหาจากจูบที่อ่อนโยนกลายเป็นจูบที่หนักหน่วงและรุนแรง
“อื่อ......”คาเมะที่เริ่มหายใจไม่ออกครางออกมา จินจึงต้องยอมละจูบออกมาอย่างเสียดาย แต่ด้วยไฟราคะที่เริ่มขึ้น
จากจูบเมื่อกี้ทำให้ท่าชายจอมหื่นก้มลงโลมเลียแถวซอกคอขาวของคาเมะก่อนจะฟังรอยแดงๆไว้
“โอ้ย...เจ็บนะคาสึยะ”จินร้องขึ้นก่อนจะจับใบหูตัวเองเบาๆ
“สมน้ำหน้า”คาเมะพูดขึ้นก่อนจะก้มหน้าลงเมื่อรู้สึกถึงแววตาเจ้าเล่ห์ของอีกคนที่จ้องมา
“คาสึยะหนะจริงๆแล้วคิดอะไรกับชั้นซินะ”จินพูดขึ้นก่อนจะเชยคางอีกคนให้จ้องหน้าตน
“...................”คาเมะไม่ตอบเพียงแค่หันหน้าหนีเท่านั้น
“ปากแข็งเหรอ แต่เมื่อกี้ไม่แข็งหนิปากออกจะหวานนะ”จินพูดขึ้นก่อนจะก้มหน้าลงไปใกล้คาเมะอีก
“เออ...อื่มออกไปนะ”คาเมะอ้ำอึงก่อนจะผลักจินออกแต่จินกลับเป็นฝ่ายดึงคาเมะมากอดแทน
“อ่ะ...”คาเมะร้องออกมาเมื่อรู้สึกถึงไออุ่นของอ้อมกอดนี้
“คาสึยะคิดกับชั้นเหมือนที่ชั้นคิดกับคาสึยะรึป่าว”จินถามขึ้น
“ชั้นจะไปรู้ได้ไงว่านายคิดยังไงกับชั้นวันๆเห็นแต่จะพูดหาเรื่อง และก็มองผู้หญิงไปทั่ว”คาเมะพูดขึ้นก่อนจะค่อยๆ
ดันร่างหน้าออกแต่ก็ไม่เป็นผล
“หึงรึไงที่มองผู้หญิงหนะ”จินพูดขึ้นก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีก
“ใครจะไปหึงไม่ได้หึงโว้ย”คาเมะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอู่อี้
“ยังงั้นแหละเขาเรียกว่าหึง”
“นายอยากรู้ความรู้สึกของชั้นซินะ”จินพูดขึ้นก่อนจะก้มลงมองคนในอ้อมกอด
“ชั้นไม่เคยพูด”คาเมะพูดขึ้นก่อนจะบิดไปมา
“แสดงว่านายอยากรู้ ชั้นหนะนะรัก.....คาสึยะที่สุดเลย”จินพูดขึ้นก่อนจะค่อยๆคลายอ้อมกอด
“ห่ะ!!!”คาเมะร้องออกมาอย่างตกใจก่อนจะมองหน้าจิน
“จริงๆนะชั้นรักคาสึยะที่สุดเลย และชั้นก็ไม่อยากให้ใครมายุ่งกับนายด้วยเพราะนายเป็นของชั้นคนเดียว”จินพูดขึ้นก่อนจะส่งยิ้มหวานให้ร่างบางที่ยังอึ่งอยู่
“นายก็รักชั้นเหมือนกันซินะ”จินพูดเองเออเอง ทำเอาอีกคนหน้าเหวอเล็กน้อย
“หลงตัวเองชะมัด”คาเมะพูดขึ้นก่อนจะออกมาจากอ้อมกอดจิน
“แล้วไม่ใช่เหรอ”จินยังคงถามต่อ
“นายก็รู้หนิ”คาเมะพูดเสียงห้วน
“รู้ว่าอะไรเหรอ” จินแกล้งโง่
“ก็..ก็..ก็เหมือนนายนั้นแหละเหมือนอย่างที่นายพูดนั้นแหละ”
“เหมือนยังไงอะ”จินยังคงกวนต่อ คาเมะถลึงตาใส่จินก่อนจะก้มหน้าลง
“ก็....ชั้นก็รักนายเหมือนที่นายรักชั้นนั้นแหละ”คาเมะพูดจบใบหน้าขาวก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด
ทำเอาอีกคนยิ้มแก้มแทบปริแหนะ
“กะแล้วเชียว ชั้นหนะไม่เคยมองใครนอกจากนายคนเดียวเลยรู้ไหม”จินพูดขึ้นก่อนจะดึงร่างบางมากอดอีกครั้ง
“อ่ะ.......ชั้นก็เหมือนกันหล่ะไม่เคยมองใครนอกจากจินเลย”คาเมะพูดจบก็มุดหน้าลงกับอกหนาๆนั้น
“5555 นายเนียะนะ ชอบทำตัวน่ารักให้ชั้นหลงอยู่เรื่อยเลยนะคาสึยะ”จินพูดจบก็ก้มลงไปสูดความหอมจากแก้มนิ่มๆนั้น
“อ่ะ....จินอย่านะ”คาเมะร้องออกมาเมื่อรู้สึกถึงตัวที่รอยขึ้นจากพื้น
“ชั้นว่าไปเครียกันต่อบนห้องนายดีกว่า วันนี้ไม่มีใครอยู่หนิ”จินพูดจบก็เอาร่างบางพลาดบ่าก่อนจะพาขึ้นห้องอย่างอารมณ์ดี
ส่วนคาเมะก็ดิ้นไปดิ้นมาทั้งทุบทั้งตีหวังให้ร่างสูงปล่อยแต่ก็ไม่เป็นผล
“ปล่อยชั้นนะจิน เจ้าบ้าปล่อยนะ ไออ้วนปล่อยนะ”คาเมะกรนด่าร่างสูงพร้อมกับทุบไปที่หลังอยู่หลายที
“ไม่ปล่อย คืนนี้ชั้นจะทำให้เต่าน้อยของชั้นโผล่หัวออกมาจากกระดองไม่ได้ทั้งคืนเลย นายเตรียมใจไว้ได้เลย คาสึยะ555 นาย
เสร็จชั้นแน่ ”จินพูดขึ้นก่อนจะหัวเราะอย่างผู้มีชัย ส่วนคาเมะก็ทำได้แค่นอนอยู่บนเตียงและเชื่อฟังร่างสูงเท่านั้น น่าจะดีที่สุด.
...................................................................................END..............................................................................
จบแล้วค่ะ555รู้เรื่องกันไหมเนียะ ตอนนี้เรากำลังยุ่งกับการก้าวเข้าสู่รั้วมหาลัยอยู่ก็เลยไม่ค่อย
อัพบลอคเลย เรื่องคอนคัตตุนเพื่อนๆคงจะรู้กันแล้วเนอะ
แอบเสียดายเล็กๆก็ไอคำว่าเลื่อนหนะถ้าไม่ซ้ำรอยกับอาราชิก็ดีซินะ
อย่าลืมติชมด้วยนะค่ะเราจะได้มีกำลังใจ5555
edit @ 22 May 2010 23:59:38 by 仁くん と 亀ちゃん is lover
edit @ 23 May 2010 00:18:09 by 仁くん と 亀ちゃん is lover
edit @ 23 May 2010 22:28:28 by 仁くん と 亀ちゃん is lover
edit @ 23 May 2010 22:56:02 by 仁くん と 亀ちゃん is lover
