สวัสดีค่ะโอ้ยขอบ่นเรื่องนี้แต่งนานมากค่ะแบบว่าไม่รู้จะให้จบไงดีแต่ถ้าไม่รีบจบเพื่อนๆต้องเรียกร้องแน่ๆเลยอะแบบว่าช่วงนี้ก็ไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าจะสนุกรึป่าวนะ
คำเตือน โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านเรื่องนี้อิงเรื่องจริงมานิดเดียวนะค่ะ
ไปอ่านกันเลยดีกว่านะจ๊ะ
Story: secret in backdrop
By : sora 空
พวกคุณทุกคนคงจะมีศิลปินที่ชื่นชอบอยู่ในดวงใจกัน
แต่พวกคุณรู้เรื่องของพวกเขาดีแล้วเหรอ
อาจจะใช่ที่พวกคุณรู้เรื่องภายนอกของพวกเขาดี
แต่ข้างในลึกๆล่ะเขาจัดฉากขึ้นมารึเปล่า??
☾☠☠☠☠☠☠☠☠☠☠☠☠☠☠☠☠☠☠☠☠☽
ท่ามกลางความสะดวกสบายในเมืองโตเกียวในปี2003 ที่มีทั้งห้างสรรพสินค้าและของแบนเนมต่างๆมากมายมาให้เลือกสรรและที่โตเกียวแห่งนี้ยังรวบรวมไปถึงความบันเทิงจากค่ายเพลงค่ายหนังต่างๆมากมายที่ทยอยสรรหาความบันเทิงออกมาผลาญเงินประชาชนได้ดีและหนึ่งในนั้นก็มีค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ที่ใครๆก็รู้จัก อย่างค่าย Johnny’s ที่รวมพลหนุ่มๆหน้าตา(โคตร)ดีอยู่ด้วยกัน
“นี้วันหยุดยาวครั้งนี้ไปไหนดีอะพวกเรา” โคคิเสนอความคิดให้เพื่อนๆที่กำลังนั่งพักอยู่
“อืมนั้นซินะนานๆทีจะได้หยุดยาวตั้ง 4วัน”จุนโนะที่นั่งอยู่ข้างๆโคคิพูดขึ้น
“ถึงจะหยุดยาวชั้นก็ไม่ไปกับแกหรอก” เสียงที่ออกจะแหลมทุ่มกล่าวอย่างไม่ใส่ใจกับคำพูด
“โฮไอจินพูดงี้หมายความว่าไงไปกับชั้นออกจะเฮฮา”
“ชั้นกะว่าจะนอนทั้ง4วันเลย”
“จะบ้าเหรอแค่นี้นายก็จะอืดอยู่แล้ว”
“ผัวะ” จินประทับฝามือไปที่หัวของโคคิอย่างแรง
“เจ็บนะโว้ย”โคคิพูดพรางลูบหัวไปมา
“และใครใช้ให้แกพูดจาหมาๆเล่า”จินพูดพรางหยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้นสะพายบ่า
“คาเมะกลับบ้านกัน” จินหันไปพูดกับร่างบางที่ยังเก็บของไม่เสร็จ
“อือ รอแปบ” คาเมะพูดพรางรีบเก็บของไปด้วย
“ไปก่อนนะโว้ย ถ้ามีโปรแกรมน่าสนใจก็โทรมาหาชั้นได้เลย”จินพูดพร้อมเดินออกจากห้องไปพร้อมคาเมะ
“ก็ไหนมันบอกว่าจะนอนอยู่บ้านทั้ง4วันไงว่ะ”โคคิพูดพรางเกาหัวด้วยความงุนงง
“เอาเหอะยังไงซะนายก็ไปคิดและโทรบอกพวกเราด้วยนะ” จุนโนะที่เพิ่งเก็บของเสร็จบอกกับเพื่อน
“ให้ชั้นคิดคนเดียวเนียะนะ”โคคิพูดทั้งยังทำตาโตใส่จุนโนะ
“ก็ให้ยูอิจิช่วยคิดดิ”ทัสสึยะพูดและยังหันไปมองหน้ายูอิจิทำให้เจ้าตัวเสียววาบไปเลย
“เออก็ได้เดี๋ยวชั้นช่วยคิด” ยูอิจิรับปากอย่างช่วยไม่ได้
.......................................บ้านคาเมะ..........
“คาเมะวันหยุดยาวนายจะไปไหน”จินถามพร้อมนั่งลงข้างๆคาเมะ
“ไม่รู้สิแต่อยากไปเดินซื้อเสื้อผ้าจัง”คาเมะพูดพร้อมหยิบขนมเข้าปาก
“ก็ไปซิชั้นไปด้วย”
“ก็ไหนบอกว่าจะนอนไง”คาเมะหันมาเหล่ตาใส่จิน
“ชั้นก็พูดไปงั้นแหละอยากไปกับคาเมะ2ต่อ2มากกว่า”จินพูดพร้อมรอยยิ้มกวนบาทาไปให้คาเมะ
“บ้า พูดไรยังงั้น”ใบหน้าคาเมะเริ่มกลายเป็นสีแดงระเรื่อ
“เขินรึไง”จินพูดพรางลูบหัวคาเมะเบาๆ
“เปล่าซะหน่อยใครจะไปเขินไม่มี ไม่มี เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ไปซื้อของกันนะ”คาเมะพูดเสียงสูงพร้อมหันมาเขย่าแขนล่ำบึกของจิน
“เปลี่ยนเรื่องเลยนะ โอเคทั้งงั้นวันนี้ชั้นนอนกับนาย”
“เฮย”คาเมะสะดุ้งเล็กน้อยกับคำพูดจิน
“ไม่ได้รึไง”จินพูดพร้อมทั้งเอนหลังพิงโซฟาแต่ก็แอบรอบมองใบหน้าขาวเป็นระยะระยะ
“ใครว่าล่ะจะนอนก็นอนดิ”คาเมะพูดพร้อมผลักหัวจิน
“เฮยผลักหัวชั้นไมอะ”จินพูดพร้อมปัดทรงผมให้เข้าที่
“ก็นายมองชั้นอยู่นั้นแหละ”คาเมะพูดเขินๆ
“หลงตัวเองเป็นบ้าเลย 555”
“เมื่อกี้ว่าไงนะ” คาเมะง้างมือทำท่าจะตีจิน
“เปล่า ไปอาบน้ำดีกว่า”จินพูดพร้อมเดินเข้าห้องคาเมะอย่างคุ้นเคย
เช้าวันรุ่งขึ้น
“อือ..อืม”คาเมะค่อยๆลุกจากเตียง
“อืมเจ็บแขนเป็นบ้าเลยจินอะทับมาได้ไง”คาเมะพูดพรางส่ายหน้าเล็กน้อยและเดินไปเข้าห้องน้ำเมื่อเจ้าตัวแต่งตัวเรียบร้อยก็เดินมาหาจินที่ตอนนี้ก็ยังคงนอนเป็นหมูขึ้นอืดอยู่
“จิน”คาเมะเรียกเบาๆทั้งยังใช้มือเขย่าแขนจิน
“จิน”เรียกอีกก็ไม่ยอมตื่น
“อคานิชิ จิน ตื่นเดี๋ยวนี้นะ”คาเมะตะโกนเสียงดังทั้งยังดึงแขนก็ไม่ยอมตื่น
“ไอจิน จะตื่นรึไม่ตื่นเหอะ”คาเมะตะโกนใส่หูจินทั้งยังกระโดดทับร่างหนาอีก
“อือ”จินขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะดึงเจ้าตัวเล็กให้มาอยู่ในอ้อมกอดพร้อมทั้งหอมแก้มคาเมะแรงๆ1ที
“จินบ้า”คาเมะตีแขนจินและนำมือเรียวของตนลูบไปที่แก้มตัวเองเบา
“ปลุกแต่เช้าชียว” จินพูดพร้อมเดินตามแรงคนที่กำลังดึง
“เช้าอะไรล่ะหัดดูนาฬิกาสะบ้างจะเที่ยงอยู่แล้ว”คาเมะพูดพร้อมดันจินเข้าไปในห้องน้ำ
“นี้คาเมะนายไม่เข้ามาอาบน้ำให้ชั้นเหรอเดี๋ยวชั้นก็หลับในห้องน้ำหรอก”จินพูดพร้อมส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้คาเมะ
“จะบ้ารึไงจะหลับก็หลับไปเลยชั้นจะขังนายในนั้นแหละ”คาเมะพูดพร้อมจะเดินไปตบหัวจินแต่เจ้าตัวกลับรีบปิดประตูซะก่อนแต่ก็ยังไม่วายที่จะต่อล้อต่อเถียงกับคาเมะ
“ใจร้ายชะมัดเลย”
...............................ย่านฮาราจูกุ....................................
“คนเยอะเป็นบ้าเลยหาววว”จินพูดพร้อมปิดปากตัวเองที่กำลังหาวอยู่
“อย่าพูดมากจะไปเดินรึจะกลับ”คาเมะพูดพร้อมยังหันมาทำตาขวางใส่จิน
“เดินก็ได้ครับภรรยาคนสวย”จินพูดพร้อมเดินจูงมือคาเมะโดยที่ไม่อายสายตาของคนที่เดินไปมา
“เฮยเธอนั้นมันจินกับคาเมะวงคัตตุนหนิ”เด็กสาวร่างเล็กกระซิบกับเพื่อน
“ไหนๆใช่เหรอชั้นเห็นข่าวลือเขาบอกว่า2คนนี้ไม่ถูกกันและจะมาเดินด้วยกันได้ไง”
“ชั้นว่าใช่นะถึงชั้นจะไม่ได้ชอบจินกับคาเมะก็เถอะแต่ชั้นก็รู้จักศิลปินค่ายจอนนี่นะ”
“ตามไปดูป่ะล่ะ”เด็กสาวร่างเล็กที่เป็นเพื่อนพูดขึ้น
“เอาดิ”และเด็กสาวทั้ง2ก็เดินตามจินเมะโดยไม่ให้คลาดสายตา
“จินเสื้อตัวนี้เป็นไง”คาเมะเอาเสื้อมาทาบกับตัวและหันไปถามจินที่ยืนเลือกกางเกงอยู่
“อือเหมาะกับนายดีอะน่ารักดี”จินพูดพร้อมเดินเข้าไปหาคาเมะ
“ชั้นเอาตัวนี้นะ”คาเมะพูดพร้อมยิ้มหวานให้จิน
“ขอโทษนะครับมีไซซที่เล็กกว่านี้รึเปล่าครับ”คาเมะหันมาถามพนักงานที่ยืนอยู่ข้างๆ
“เออนี้มันเสื้อทรงผู้หญิงนะค่ะ”
“ไม่เป็นไรผมใส่ได้ที่บ้านก็มีเสื้อทรงผู้หญิงตั้งหลายตัว”คาเมะพูดพร้อมยื่นเสื้อให้พนักงานดูไซซที่เล็กกว่านี้
“ระ..รอสักครู่นะค่ะ”
“นี้คาเมะถ้ายายนั้นยังถามมากอีกชั้นจะพานายออกจากร้านทันที”จินพูดด้วยท่าทางโมโหนิดๆ
“แหม จินล่ะก็ใจเย็นดิ”
“ขอโทษที่ให้รอนะค่ะ นี้ค่ะ”พนักงานขายยื่นเสื้อให้คาเมะแต่จินเป็นคนดึงไปและก็นำเสื้อไปที่เคาท์เตอร์เพื่อคิดเงินและจ่ายให้เสร็จสับพร้อมทั้งรับถุงเสื้อผ้ามาถือให้คาเมะตามระเบียบ
“จินจ่ายให้ทำไม”คาเมะดุจินเล็กน้อย
“ก็อยากจ่ายให้อะ”จินพูดพร้อมเดินจับมือกับคาเมะเดินไปยังร้านอื่นๆแต่สิ่งที่พวกเขาทำอยู่นี้มันมองได้2แง่ 1.เพราะคนเยอะทั้ง2ก็เลยต้องจับมือกันไว้ 2.เพราะทั้ง2มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ่งกว่าที่ใครๆหลายคนจะคิดไม่ถึง
“ถ่ายเลยถ่ายเลยเค้ากำลังหันมาพอดี”เด็กสาวยกมือถือที่มีกล้องขึ้นมาถ่ายภาพ2คนที่ดูเหมือนแฟนกันเสียมากกว่า
“ไหนดูดิชัดป่ะ เฮยจินเมะจริงๆด้วยดูนี้ดิดูนี้ดิ”เด็กสาวที่เอามือถือมาดูสะกิดเพื่อนให้มาดูรูป
“ดูซิจับมือกันไม่พอหน้ายังใกล้กันอีกและที่สำคัญเสื้อที่จินใส่มันเหมือนของคาเมะที่ใส่ไปเที่ยวเมื่อครั้งที่แล้วกับซึบาสะเลยจริงๆนะ”
“เอะมันยังไงยังไงอยู่นะตามต่อเถอะ”และทั้ง2คนก็เดินตามจินเมะต่อ
“จินสร้อยสวยจังเลย”คาเมะพูดพร้อมชี้ไปที่สร้อยที่มีจี้รูปเต่าน้อย
“อยากได้เหรอแต่ดูที่มือชั้นสิของนายเต็มไปหมดเลย”จินพูดยิ้มๆ
“ไม่เอาแล้วก็ได้ถ้าชั้นเอาเกรงว่าจินต้องจ่ายให้ชั้นเหมือนของที่ผ่านๆมาแน่เลย”คาเมะพูดแล้วก็รีบเดินออกจากร้านจนจินต้องรีบหยิบของที่วางตรงพื้นแต่ก็ไม่ลืมที่จะซื้อสร้อยที่คาเมะอยากได้ไปด้วยแต่สายตาดันเหลือบไปเห็นสร้อยรูปหมูน้อยน่ารักอีกตัวจึงซื้อมาด้วย
“ทั้งหมด 15,000เยนครับ”จินยื่นเงินให้พร้อมถามเจ้าของร้านว่า
“ทำไมมีจี้รูปสัตว์แค่2ตัวเองครับ”
“อ๋อคือว่าสัตว์ตัวอื่นมีคนซื้อไปแล้วแต่ที่คุณซื้อไปมันเป็นลิมิเตทนะครับคือเราจะทำรูปสัตว์มาอย่างล่ะอันเพราะมันไม่ค่อยได้รับความนิยมเท่าไหร่ครับ”เจ้าของร้านพูดพร้อมส่งเงินทอนให้จิน
“ผมว่าก็น่ารักดีออก”จินพูดพร้อมเอาสร้อยใส่กระเป๋าเพื่อไม่ให้คาเมะเห็นคาเมะที่เดินออกมานอกร้านได้สักพัก
“จินชั้นว่ากลับกันดีกว่า”
“.......................”เมื่อคาเมะไม่เห็นว่าจินจะตอบจึงหันกลับไปดู
“อ้าวจินไม่อยู่”คาเมะชะเง้อมองหาจินจึงเห็นว่ามีร่างหนาผมสีทองกำลังวิ่งหน้าตั้งมาหาตน
“ไปไหนมา”คาเมะถามพร้อมกอดอกเชิดหน้า
“โห ของก็เยอะขนาดนี้ก็เลยช้าหน่อย”จินพูดพร้อมเดินมาหาคาเมะ
“ก็ชั้นบอกแล้วว่าไม่ต้องช่วยถือ กลับบ้านกันเถอะจิน”
“อือ”
“เฮย ไม่อยากเชื่อเลยเดินแค่ไม่กี่ที่ก็เหนื่อยแล้ว”คาเมะพูดพร้อมนั่งลงกับเตียงและเช็ดผมที่เปียก
“เหรอ แค่ไม่กี่ที่งั้นเหรอ”จินพูดทำเสียงสูงเล็กน้อยและยื่นผ้าขนหนูผืนเล็กให้คาเมะเช็ดผมให้ตัวเอง
“เช็ดผมเองไม่เป็นรึไง”คาเมะพูดเสียงหวนๆแต่ตัวเองก็เช็ดผมให้กับจิน
“คาเมะ”จินเรียกคาเมะด้วยเสียงที่แผ่วเบา
“ฮือ อะไร”คาเมะพูดพร้อมวางผ้าขนหนูไว้ที่ข้างตัวเองและเงยหน้ามองจิน
“อะ”จินพูดพร้อมจับมือคาเมะให้แบออกและวางถุงกำมะหยี่ตรงมือของคาเมะ
“อะไรอะ”คาเมะถามงง
“แกะดิ”จินพูดขึ้น คาเมะแกะถุงกำมะหยี่ออกก็ต้องตกใจ
“นี้มันสร้อย”ยังไม่ทันที่คาเมะจะพูดจบจินก็ดึงคาเมะมาจูบริมฝีปากของทั้ง2คนเหมือนกำลังจะเป็น1เดียวกันจินบดเบียดริมฝีปากตนโดยไม่ยอมให้อีกคนได้ตั้งตัวและจินก็สรอดลิ้นร้อนเข้าไปในปากของร่างบางเพื่อควานหาความหวานจากปากนั้นส่วนคาเมะก็เกาะไหล่จินเอาไว้แน่น ยังไม่ทันที่จินจะควานหาความหวานจากปากของร่างบางจนจุใจจินก็ต้องถอนปากออกมาซะก่อน
“เจ็บนะคาเมะ”จินพูดเคืองๆพรางลูบที่ไหร่ตัวเองที่เป็นรอยแดง
“ชะ..ชั้นขอโทษ”คาเมะพูดพร้อมก้มหน้าลง
“ไม่เป็นไรเอาเจ้าตัวปัญหามา”จินหยิบสร้อยที่เพิ่งให้คาเมะไปและเจ้าตัวก็ใส่สร้อยนั้นให้คาเมะ
“สวยมากเลยรักษาไว้ดีๆนะเป็นตัวแทนชั้นเลยนะ”จินพูดพร้อมหยิบสร้อยรูปหมูน้อยอีกเส้นขึ้นมาและยื่นให้คาเมะใส่ให้ ถึงทั้ง2มีสร้อยที่แสดงถึงความรู้สึกดีๆต่อกันแต่สิ่งนั้นอาจจะทำให้หลายคนมองว่ามันเป็นความรู้สึกที่ซ้อนเร้น
...........................4 วันผ่านไปที่ตึกจอนนี่........................
“เฮ้จินนายรู้ป่าวว่าชั้นกับยูอิจิไปไหนมา”โคคิถามอย่างอารมณ์ดีพร้อมนั่งกระดิกเท้าไปมา
“ไม่รู้”
“พวกเราไปช็อปที่รปปงหงิมาล่ะ”โคคิพูดพร้อมกระดิกเท้าหนักกว่าเก่า
“เหรอดีว่ะไม่เห็นโทรมาหาชั้นเลย”จินพูดพร้อมหยิบหมากฝรั่งมาเคี้ยว
“ก็แกปิดเครื่องทำไมหล่ะ เห็นป่าวรองเท้าคู่ใหม่ชั้นโชว์ตั้งนานแล้วนะเนียะ”
“เหรอเออสวยว่ะ”จินพูดพร้อมก้มลงไปดูใกล้ๆในระหว่างที่พวกคัตตุนกำลังนั่งคุยกันอยู่นั้นทีมงานคนหนึ่งก็เดินเข้ามา
“นี้พวกนายทั้ง6 คนอะจะต้องไปเต้นเป็นแบ็คให้กับทักกี้และซึบาสะในคอนที่ฟุคุโอกะด้วยนะ"
“รับทราบ”ทุกคนตอบพร้อมกันและเดินไปห้องที่มีรุ่นพี่สุดที่รักทั้ง2นั่งอยู่
“อ้าวพวกนาย”ทักกี้ทักขึ้นและทั้ง6คนก็เดินมานั่งสมทบเพื่อที่จะขอล่วงรู้ความลับในคอนด้วยเมื่อทั้งหมดพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องคอนที่จะถึงเรียบร้อยก็ไปหาที่นั่งคุยกันเล็กน้อย
“จินกับคาเมะมานี้ดิ”ทักกี้พูดขึ้นด้วยเสียงเข้มซึบาสะที่นั่งอยู่ข้างๆยังตกใจเลยทั้ง2คนมานั่งตรงข้ามกับรุ่นพี่ทั้ง2และทักกี้ก็หยิบมือถือขึ้นมา
“นี้คือพวกนายใช่ไหม”ทักกี้พูดพร้อมส่งมือถือของตนให้จินและเมื่อทั้ง2เห็นภาพก็พยักหน้าหยึกๆ
“ยังรักกันดีหนิ”ทักกี้พูดยิ้มๆ
“หมายความว่าไงครับ”คาเมะถามงง
“ก็ภาพแอบถ่ายเนียะแสดงถึงความรักของพวกนายไงที่ไม่ได้เป็นเหมือนที่ข่าวเขาลือกันอะ”ทักกี้พูดไปก็อมยิ้มไปให้กับความรักของทั้ง2คน(เป็นรุ่นพี่ที่ดีจังไม่ปิดกั้นเรื่องของรุ่นน้อง555)
“โดนแอบถ่ายซะแล้วซิเรา”จินพูดยิ้มๆเมื่อทุกคนได้รับหมอบหมายงานในคอนกันเรียบร้อยก็ต่างพากันกลับบ้านเพื่อพรุ่งนี้จะได้มาซ้อมกันอย่างเต็มที่
“จินภาพนั้นหนะมันจะดีเหรอที่ปล่อยให้คนเขาเข้าใจยังงั้นอะ”คาเมะถามเมื่อมาถึงบ้านจิน“ก็ช่างปะไรเอาไว้ให้เราโดนนักข่าวถามก่อนและตอนนั้นค่อยหาข้อแก้ตัวก็ได้”จินพูดพร้อมเดินเข้าห้องน้ำ
“เฮย”คาเมะได้แต่ถอนหายใจ
................................ ฟุคุโอกะ.............................................
“นี้เป็นกุญแจห้องของทุกคนนะคัตตุนเข้าพักเป็นคู่ตามตัวอักษรเลยส่วนเอบีซีก็ไปเป็นคู่และฯลฯ”สตาฟพูดขึ้น(เยอะจัดพูดไม่หมด)และจากนั้นทุกคนก็ขึ้นไปที่ห้องพักของแต่ล่ะคน
“ทำไมชั้นต้องมานอนกับนายด้วยว่ะเนียะ”โคคิพูดขึ้นอย่างเซงๆ
“นอนกับชั้นแล้วเป็นไงว่ะ”จุนโนะถามอย่างงง
“ก็หนวกหูซิว่ะ”โคคิตะโกนใส่หน้าจุนโนะไม่พูดอะไรเพียงแค่ยิ้มให้
“ถ้างั้นนายมาแลกห้องกับชั้นไหม”ทัตสึยะพูดขึ้น
“จะดีเหรอ”โคคิตอบแต่ในใจโคตรรดีใจเลย
“อือ” และในที่สุดโคคิก็ได้นอนกับเพื่อนซี้
“โอ้ยเมื้อยโว้”จินพูดพร้อมกระโดลงไปนอนที่เตียงนุ่มนิ่ม
“อะไรกันยังไม่ได้ทำอะไรเลยเมื้อยแล้วเหรอ” คาเมะที่เดินเอากระเป๋ามาเก็บก็พูดขึ้น
“อือ หนวดให้หน่อยดิ”จินพูดพร้อมเหยียดขาให้คาเมะนวด
“ก็ได้” คาเมะจับขาจินและนวดให้อย่างเบามือ
“อืม ดีแล้ว”
“อือ ตรงนั้นแหละคาเมะ”
“โอ้ย！เจ็บนะคาเมะ”จินร้องเสียงดังพร้อมดึงขาตัวเองเข้ามาหาตัว
“สมน้ำหน้าถ้าห้องนี้ไม่ใช่ห้องเก็บเสียงชั้นเกรงว่าเสียงไม่พึงประสงของนายคงออกไปไหนต่อไหนแล้ว”คาเมะพูดพร้อมลุกขึ้น
...................ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก ......................
“รู้แล้วครับจะไปเปิดเดี๋ยวนี้แหละ”คาเมะตะโกนให้คนข้างนอกได้ยินและวิ่งไปเปิดประตูห้อง
“อ้าทักกี้คุง”คาเมะอุทานออกมาด้วยความตกใจ
“ก็ใช่นะซิมัวทำอะไรกันอยู่ลงไปกินข้าวได้แล้ว”ทักกี้พูดพร้อมชะเง้อมองเจ้าอ้วนที่กำลังเดินมา
“ครับผมจะลงไปเดี่ยวนี้แหละ”คาเมะพูดพร้อมลากจินลงไปที่โต๊ะอาหาร.
...........................ที่โต๊ะอาหาร....................................
“อร่อยจังอาหารที่ขึ้นชื่อของฟุคุโอกะเนียะสุดยอดเลย”จินพูดพร้อมตักอาหารเข้าปาก คาเมะที่นั่งตรงข้ามกับจินก็มองด้วยสายตาประมาณว่า แกไปที่ไหนชั้นก็เห็นแต่แกพูดยังงี้ตลอดเรื่องกินนี้ไม่ได้เลย
“มองไรคาเมะ”จินเงยหน้าขึ้นมาถามทั้งที่อาหารยังอยู่ในปาก
“เปล่า”คาเมะพูดพร้อมก้มลงกินอาหารของตน
“อะ อันนี้อร่อยมากเลยนะ”จินพูดพร้อมตักอาหารให้คาเมะ คาเมะไม่ได้ว่าอะไรเพียงแค่ยิ้มให้
“เฮย ไอยูแกกินเยอะไปแล้ว เลิกกินอันนั้นได้แล้วหมดนั้นของคาเมะดว้ย”จินพูดพร้อมหยิบจานอาหารส่งให้คาเมะรู้สึกว่าเจ้าตัวจะเกิดอาการณ์งงนิดๆส่วนยูอิจิก็หันมามองหน้าเพื่อนทั้ง3คน
“เออใช้ซิ ชั้นมันกินเยอะก็แฟนนายหนินายก็ต้องให้ความสำคัญมากกว่าชั้นอยู่แล้ว”ยูพูดติดน้อยใจ
“โฮยน้อยใจไปได้อะชั้นเหลือกุ้งไว้ให้นาย1ตัว”จินพูดพร้อมตักกุ้งที่จานตนเองให้ยูอิจิไป
“ไอเลว ไม่ต้องให้ก็ได้แกเก็บไว้กินเหอะ”ยูอิจิพูดอย่างหัวเสีย
“+5555”เสียงหัวเราะของเพื่อนๆ และเมื่อทุกคนกินอาหารเย้นเสร้จต่างก็พากันขึ้นห้องของตัวเอง
“จินเดี๋ยวชั้นไปอาบน้ำก่อนนะ ร้อนไปหมดเลย”คาเมะพูดพร้อมเดินไปอาบน้ำ
“อือ”จินพูดโดยไม่มองคาเมะเพราะตอนนี้ตนกำลังสนใจกับหน้าจอสี่เหลี่ยมตรงหน้าอยู่ เมื่อคาเมะออกมาจากห้องน้ำจินก็เข้าต่อ และเมื่อทั้ง2อาบน้ำเสร็จคาเมะก็นอนอ่านตารางงานของคอนฯส่วนจินก็นอนทับไปที่ท้องของคาเมะอย่างอารมณ์ดีพร้อมทั้งกดมือถือเล่นไปด้วย
“คาเมะ ดูนี้ดิ” จินเปลี่ยนจากนอนทับคาเมะเป็นท้าวคางและยื่นหน้าไปหาคาเมะพร้อมทั้งส่งมือถือให้คาเมะดู
“จนได้ ในที่สุดก็เป็นข่าวที่เขาเอามาลือกันทั่วอินเตอร์เน็ตจนได้”คาเมะพูดอย่างหัวเสียและเอาตารางงานวางไว้ที่โต๊ะข้างๆเตียงและหันกลับมาหาจิน
“เอาไงอะ”คาเมะถามจิน
“จินไม่ตอบเพียงมองหน้าคาเมะและค่อยๆเลื่อนหน้าไปใกล้คาเมะจนในที่สุดจินก็ได้ครอบครองปากบางนั้นจนได้จินค่อยๆจูบอย่างอ่อนโยนเพราะไม่อยากให้จูบนี้ผ่านไปเร็วจินค่อยขึ้นไปทาบทับบนตัวคาเมะและค่อยๆทอดเสื้อของคาเมะออกแต่ไม่รุ้ว่าเฮียแกใจร้อนเกินไปรึเปล่าเลยกระชากออกอย่างแรงรวมทั้งเสื้อผ้าของตนด้วยก็ลงไปกองอยู่ข้างล่างและจินก็ค่อยๆใช้ลิ้นชื่นละไล้ละเลียไปตามเรือนร่างอันบอบบางของคาเมะส่วนคาเมะก็ทำได้แค่บิดไปบิดมาจินไม่ทนรอให้เสียเรื่องมากโดยที่ใช้ความหื่นทั้งหมดที่มีสอดใส่เจ้าจินจูเนียรืทันทีทำให้คาเมะวากออกมา(ติดเชื้อพี่แนปแน่เลย)จินไม่พูดพร้ำทำเพลงขยับแก่นกายของตนเข้าออกอย่างบ้าครั้งโดยไม่สงสารคนใต้ล่างเลยว่าจะหนักเอ้ยไม่ใช่ว่าจะเจ็บช่องแคบรึเปล่า“อือ...จะ....จิน...ชั้น...อือ...เจ้บอะ..”คาเมะครางออกมาเสียงหวาน“ทนหน่อยนะครับ”จินพูดพร้อมก้มลงไปจูบปากบางเล็กนั้นอีกครั้งเมื่อจินปล่อยให้ปากบางเล็กเป็นอิสระที่ไรเป็นต้องครางเสียงหวานออกมาทุกที( อิจินมีแต่ได้กับได้)แต่ท่านจินก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองมีความสุขเพียงคนเดียวจึงใช้มือของตนครอบครองแกนกลางของคาเมะและขยับไปมาเพื่อให้อีกคนรู้สึกดีเมื่อบทรักบรรเลงไปเลื่อยๆจนทั้งคู่ปลดปล่อยสิ่งที่ช่วยกันบรรเลงออกมาเป็นที่เรียบร้อยจินก็ก้มลงไปจูบริมฝีปากคาเมะอีกครั้งก่อนที่จะถอแกนกายออกและลงนอนข้างๆร่างบางโดยที่ไม่ลืมที่จะมอบกอดที่อบอุ่นให้อย่างเคยและทั้ง2ก็เข้าสู่ห่วงนิทราทั้งคู่
...............เช้าวันรุ่งขึ้น ณ สถานที่จัดคอนฯ..................
“มาซ้อมได้แล้ว ข้าวเช้าก็กินมาแล้วยังทำเป็นไม่มีแรงอีก” ทักกี้พี่ใหญ่พูดขึ้นทำให้ทุกคนรีบไปอยู่ตามต่ำแหน่งของตน
“เฮยคาเมะเดินเร็วๆหน่อยมาเตรียมได้แล้ว”ทักกี้ตะโกนเรียกคาเมะที่มัวแต่เดินอ๋อยอิ่งอยู่ได้
“ครับ”คาเมะได้ยินทักกี้ดุจึงรีบวิ่งไม่คิดชีวิตในที่สุดก็เสร็จสิ้นการซ้อมของวัน ทุกคนก็พากันเดินกลับห้องพักและมีหยอกล้อกันบ้าง
“เฮยคาเมะเขาเป็นไรว่ะเป๋ๆยังไงชอบกน”โคคิพูดขึ้น
“ไม่ใช่ว่ะชั้นว่าเดินเหมือนเป็ดมากกว่าเดินตูดเบี้ยวเชียว555”ยูอิจิพูดแต่ไม่ทันไรโคคิก็กระโดถีบตูดคาเมะอย่างแรงก็มันเรื่องปกติหนิที่จะเล่นกันแรงๆแบบนี้แต่ไอคนถูกเตะนี้ซิ
“โอ้ย เจ็บนะโว้ย” คาเมะร้องออกมาอย่างดังพร้อมจับก้นตัวเองจินเห็นดังนั้นรีบวิ่งมาตบหัวโคคิอย่างแรง
“ไรว่ะเราก็เล่นอย่างงี้ประจำอะ”โคคิที่เพิ่งรู้สึกผิดก็พูดเสียงอ่อย
“เล่นก็ให้ดูบ้างดิคาเมะมันเจ็บนะโว้ย”จินพูดพร้อมพยุงคาเมะกลับห้อง
“เป็นริสสีดวงเหรอ”ยูอิจิถามขึ้น จินหันมาค้อน
“บ้านนายซิคาเมะมัน....เออมัน...”จินพูดไม่ออกจะให้บอกได้ไงว่าเมื่อคืนเค้าทำหนักเกินไป
“เป็นอะไรเล่าก็พูดมาดิ”โคคิถาม
“เออ...อ๋อตกเตียงชั้นเผลอถีบคาเมะตกเตียงอย่างแรงและก้นก็เลยกระแทกอะ”
“งั้นเหรอที่หลังก็บอกก่อนซิฟ่ะ”โคคิพูดอย่างโล่งใจที่เพื่อนเค้าคงไม่เป็นอะไรมากเมื่อจินกับคาเมะเข้ามาถึงในห้องคาเมะก็ค้อนจินเข้าให้
“อะไรเล่าคาเมะมองอย่างงั้นทำไม”จินถามพร้อมเดินไปหยิบผ้าขนหนู
“เพราะนายนั้นแหละเก็บกฎมาจากไหนมิทราบใส่เอาใส่เอาชั้นเจ็บนะเฟ้ย”คาเมะพูดอย่างหัวเสีย
“ขอโทษคราบถ้างั้นเป็นการไถ่โทษชั้นอาบน้ำให้นายนะ”จินไม่พูดปล่าวรีบอุ้มคาเมะขึ้นบ่าทั้งที่เจ้าตัวยังงงอยู่และพาเข้าไปในห้องน้ำ
“จินบ้า”คาเมะที่อยู่ในสภาพเปลือยปล่าวลงไปนั่งในอ่างโดยมีท่านชายคอยเช็ดๆถูๆตัวให้
“ทำเป็นเขินไปได้คนเคยๆกันอยู่”จินพูดพร้อมส่งสายตากรุ่มกริ่มไปให้คาเมะจนอีกฝ่ายต้องรีบหลบตาทันที
........................เช้าวันรุ่งขึ้น วันซ้อมที่2...........................
“คาเมะไหวไหม”จินถามด้วยความเป็นห่วงแต่เจ้าตัวกลับไม่ตอบอะไรเพียงพยักหน้าเท่านั้น
“คาเมะจังเป็นอะไรรึเปล่า”ซึบะสะถามรุ่นน้องด้วยความเป็นห่วง
“เปล่าครับผมไม่เป็นไรมากหรอกครับ ขอโทษนะครับ”
“อย่าให้รู้นะว่าไปทำอะไรกับไอจินมา”ทักกี้พูดขึ้นทำเอาทั้งจินและคาเมะสะอึกไปตามๆกัน
“ไมมีอะไรซะหน่อยทักกี้ก็คิดมาก”จินพูดพร้อมเดินไปซ้อมบ้างในที่สุดการซ้อมวันสุดท้ายก็จบลงพรุ่งนี้แล้วซินะที่จะได้โชว์การแสดงต่อหน้าแฟนๆทั้งฮอร์
.............วันรุ่งขึ้น ฮอร์แสดงคอนเสิร์ตT＆T.....................
“สวัสดีครับ”ทักกี้พูดขึ้น
“สวัสดีครับ”ซึบะสะพูดบ้าง
“พร้อมไหม”ซึบะสะถามแฟนๆ
“พร้อม”แฟนๆตอบและในที่สุดคอนเสิร์ตก็เริ่มแต่ที่ทำให้แฟนๆทั้งอึ่งทึ่งเสียวไม่ใช่เจ้าของคอนฯเลยแต่กลับเป็นคู่รักตลอดกาลอย่างจินกับเมะนั้นเองทั้ง2คนนี้จะถูกจับตาจากแฟนคลับโดยที่ไม่รู้ตัวไม่ว่าเวลาเต้นจินจะหันไปยิ้มให้เมะหรือเวลาแจกของ2คนนี้ก็จะเดินคุยไปด้วยกันรวมไปถึงตอนจบคอนเสิร์ตและทักกี้กับซึบะสะตองแนะนำแบล็คไอ2คนก็จับมือกันภาพต่างๆเหล่านั้นล้วนเข้าไปอยู่ในสายตาของแฟนคลับทักกี้และซึบะสะทั้งนั้น
“ขอบคุณครับ”ทุกคนกล่าวขอบคุณสตาฟ์กัน
“นี้จบคอนแล้วกลับโตเกียวเลยป่ะ”จุนโนะถามเพื่อนๆ
“กลับมั้ง”จินตอบ
“งั้นเหรอ”โคคิพูดขึ้นและทุกคนก็เดินกลับห้อง
................................ภายในห้องจินเมะ.................................
“คาเมะชั้นยังไม่อยากกลับเลย”จินพูดพร้อมเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า
“ทำไมล่ะใครๆเค้าก็อยากกลับกันทั้งนั้นแหละ”คาเมะพูดพร้อมหันมามองหน้าจินแบบงง
“ชั้นอยากไปเที่ยวที่ฟุคุโอกะอะ”
“ก็ไปซิก็ไปบอกพวกสตาฟซิเค้าจะได้ไม่เชคเอาท์ห้องนี้ไง”
“อยู่ด้วยกันนะ”จินพูดพร้อมวางกระเป๋าลง
“อืม.....ก็ได้”
“แต่เราไปหาโรงแรมของเรากันไหม”จินเสนอ
“ก็ไหนจินเคยให้สัมภาษณ์นิตยาสารว่าอยากไปเที่ยวต่างจังหวัดกับชั้นแค่2คนจินจะเป็นคนเตรียมเรื่องที่พักเองส่วนชั้นจินให้เตรียมเรื่องอาหารไงและอีกอย่างนะเราก็ไม่ได้มีวันหยุดยาวซะหน่อย”คาเมะพูดจบก็กระโดดขึ้นไปนั่งบนเตียง และจินก็กระโดดตามขึ้นไปนั่งข้างๆคาเมะ
“นายจำได้ด้วยรู้สึกจะนานอยู่นะ”จินพูดยิ้มๆ
“จำได้ซิ นายยังเคยบอกเลยว่าถ้าติดเกาะจะเอาชั้นไปด้วยอะมีตั้งหลายเรื่องแหนะที่นายให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับชั้นอะจะให้เล่าป่ะล่ะ”คาเมะพูดพร้อมเสตามองมาทางจิน
“ดีใจจังที่คาเมะจำได้อะคิดถูกแล้วที่เลือกคาเมะมาเป็นแฟนชั้น”จินพูดพร้อมโอบกอดคาเมะแน่นเลย
“พอแล้วหายใจไม่ออกนะแต่ที่ชั้นน้อยใจจินอยู่อย่างหนึ่งอะก็ตอนที่เรารู้จักกันใหม่ๆอะและที่พวกเราจะเอาของมาแลกกันอะชั้นอะอุสส่าห์ไปซื้อรองเท้าคู่ใหม่เพื่อมาแลกกับจินเลยนะแต่จินอะกลับเอารองเท้าคู่เก่ามาให้ชั้นแต่นั้นก็ไม่ใช่เหตุผลที่ชั้นจะน้อยใจจินแต่ที่ชั้นน้อยใจจินคือตอนที่กำลังซ้อมเต้นอยู่ชั้นเห็นรองเท้าที่ชั้นให้นายไปอยู่ที่ยามะพีชั้นก็เลยไปถามยามะพีว่าได้ร้องเท้านั้นมาจากไหนเค้าบอกว่านายให้เค้ามาล่ะ ฮึ”คาเมะพูดเสียงน้อยใจพร้อมหันหน้าหนีจิน
“เอะตอนไหนอะชั้นไม่เห็นจำได้เลยเมื่อไหร่อะ”จินแก้ตัวกับคาเมะพร้อกระชับกอดให้แน่นยิ่งขึ้น
“อะไรนะจำไม่ได้หรือแก้ตัวกันแน่ทีเรื่องของจินนะชั้นยังจำได้ทุกเรื่องเลยแต่นี้นาย”คาเมะไม่พูดต่อเพียงก้มหน้าลงเล็กน้อย
“ขอโทษนะก็ชั้นไม่มีเวลาไปหาซื้อคู่ใหม่อะและที่......”ยังไม่ทันที่จินจะพูดจบคาเมะก็สวนขึ้น
“ไม่ต้องพูดแล้วช่างมันเถอะเรื่องมันผ่านมาตั้ง1ปีแล้ว”
“โกรธเหรอ”ง้อสุดๆ
“เปล่า”เย็นชาได้อีก
“ขอโทษนะ”จินกล่าวขอโทษพร้อมฝังจมูกไปที่แก้มใสๆของคาเมะทำเอาเจ้าตัวหน้าแดงไปเลย
“ชั้นว่านอนเถอะเดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องรีบเชคเอาท์”คาเมะพูดพร้อมหันไปดับไฟที่หัวเตียงและก้มลงนอน
“ครับราตรีสวัสนะครับ”จินพูดพร้อมโน้มตัวไปจุ๊บก่อนนอน.
.................เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากที่ทุกคนกลับมาถึงโตเกียวกันแล้ว............
“ชั้นซื้อของฝากมาเพียบเลย”โคคิพูดพร้อมหยิบถุงให้เพื่อนๆดู
“ชั้นก็ซื้อมาเหมือนกัน”ยูอิจิพูดขึ้นบ้าง
“เดี๋ยวเอาไปฝากเด็กๆที่รายการโชเนนคลับดีกว่า555”โคคิพูดอย่างร่าเริง
“ถ้างั้นนายก็อย่าลืมล่ะกันวันพรุ่งนี้ที่มาอัดรายการอะ”จินพูดขึ้น
“ไม่ลืมหรอกแต่ไม่รู้ว่ามันจะพอสำหรับเด็กๆป่าว”โคคิพูดเสียงอ่อย
“ก็เอางี้ดิ2คนต่อ1ชิ้นหรือ10คนต่อ1ชิ้นดีล่ะ+555+”ยูอิจิพูดเล่นกับโคคิ
“บ้าซิคนเค้ายิ่งเครียดๆอยู่กลับบ้านดีกว่า”
“เฮ้ย รอชั้นด้วย”ยูอิจิตะโกนเรียกเพื่อนพร้อมวิ่งตามไปติดๆ
“เราก็กลับกันบ้างดิ”จินพูดพร้อมเดินจูงมือคาเมะ
“วันนี้นายจะไปนอนบ้านชั้นหรือจะกลับบ้าน”คาเมะหันมาถามจิน
“บ้านก็ใกล้ๆกันเอาไว้ถึงแล้วค่อยบอกก็ได้”
++++ที่หน้าตึกจอนนี่ตอนที่คาเมะลงมา++++
“เฮ้ยเธอวันนี้ไม่เห็นทักกี้ของชั้นออกมาจากตึกเลย”เด็กผู้หญิงที่เป็นแฟนคลับทักกี้พูดกับเพื่อนที่ชะเง้อมองเข้าไปในตึกจอนนี่อยู่
“อืม..นั้นซิซึบะสะก็ไม่ออกมาเฮ้ย..นั้.....นะ.....นั้นมันจินเมะนี้หว่า”
“ไหนๆๆๆ”“นั้นไงเดินจับมือกันลงมาด้วยคิดว่าใส่หมวกใส่แว่นแล้วจะจำไม่ได้รึไงดูซิจับมือกันด้วยอะ”
“เออจริงด้วยแสดงว่าที่เค้าลือกันให้ว้อนก็จริงอะดิ”
“คงงั้นมั้งตามเหอะเผื่อได้เห็นอะไรดีๆ”
“ป่ะเค้าไปโน้นกันแล้ว”และแฟนคลับของทักกี้กับซึบะสะก็ตาม2คนนั้นไป
“จินชั้นว่าเราแวะเข้าร้านราเมงประจำของเรากันเถอะหิวอะ”
“เอาดิชั้นก็หิว”และทั้ง2ก็เดินเข้าร้านราเมงประจำของทั้ง2และเดินไปนั่งที่มุมลับตาคนโดยที่ไม่รู้เลยว่ามีคนตามมาด้วย
“สวัสดีครับ รับอะไรดีครับ อะอ้าวจินกับคาเมะเองเหรอ”เจ้าของร้านมารับเมนูเองเลย
“เหมือนเดิมครับแต่ขอพิเศษเยอะๆหน่อยนะครับหิวมาก”จินพูดพร้อมหันมายิ้มให้เจ้าของร้าน
“โหยดีนะที่ตรงนี้ว่างอะไม่งั้นมองไม่เห็นสองคนแน่ๆร้านนี้คงถ่ายรูปได้ล่ะมั้งเธอไปนั่งตรงข้ามกับชั้นซิเวลาถ่ายรูปจะได้ไม่มีคนสงสัย”
“มาแล้วจ้า”คุณเจ้าของร้านทำเองอีกแล้วคงจะเฉพาะขาประจำทั้ง2คนล่ะมั้ง
“ขอบคุณครับ”คาเมะพูดพร้อมรีบหยิบตะเกียบและคีบเส้นเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย
“อะชั้นให้”จินคีบเนื้อหมูให้คาเมะก่อนที่จะมาจัดการกับราเมงข้างหน้า
“ขอบใจนะ”คาเมะตอบออกไปโดยที่ใบหน้ายังคงยิ้มแก้มแทบปริแนะ
“เธอดูซิมีการคีบอาหารให้ด้วยถ่ายทันปะหนะ”เด็กสาวพูดขึ้น
“ทันซิดูซิมีการหยิบน้ำในแก้วให้คาเมะดื่มด้วย”
“คาเมะอะชั้นป้อน”จินพูดจบก็คีบราเมงจากถ้วยตนใส่ปากคาเมะพร้อมน้ำซุป
“จินอะทำยังงี้เดี๋ยวคนอื่นก็เห็นหรอก”คาเมะพูดเขินๆ
“ไม่มีใครเค้าสนใจหรอกหน่าคาเมะละก็คิดมาก”
“เธอเห็นยังที่ชั้นเห็นป่ะ”
“อือเห็นป้อนกันด้วยดีนะที่ชั้นกดทุกช็อตเดี๋ยวจะเอาไปลงอินเตอร์เน็ต”เมื่อทั้ง2คนกินราเมงเสร็จก็เดินออกจากร้านโดยที่ยังมีแฟนคลับของทักกี้กับซึบะสะตามไม่ให้คลาดสายตา
“จิน”
“ฮือมีไรเหรอ”จินหันมามองหน้าคาเมะ
“ชั้นรู้สึกว่าเหมือนมีคนตาม”
“จะบ้าเหรอ ใครจะมาตาม”จินพูดพร้อมหันซ้ายหันขวา
“ไม่เห็นจะมีใครเลย คิดมาก”
“เกือบไปแล้วไหมล่ะถ้าเห็นนี้แย่เลย”สาวน้อยทั้งสองหลบแทบไม่ทันถ้าไม่มีรถจอดอยู่คิดว่าคงเห็นแน่
.............. 2สัปดาห์ผ่านไป......................
ในรายการโชเนนคลับ ทุกคนได้แสดงไลฟ์ช่วงแรกเสร็จจิมมี่ก็บอกว่า
“ต่อไปเป็นช่วงละครนะที่คัตตุนมาแสดงนะครับเกี่ยวกับหมอหละไปชมกันเลย” แค่คาเมะเดินออกมาเสียงกรี๊ดก็ถล่มถลายแล้ว
“ผมเป็นหมอที่นี้ครับและก็มีผู้ช่วยประจำเป็นนางพยาบาล ไปไหนละเนียะ จินนี่ จินนี่”พออิท่านจินออกมาด้วยชุดพยาบาลสาวสุดสวยก็ยิ่งได้เสียงกรี๊ดจากลัทธิเอ่ยไม่ใช่ได้เสียงกรี๊ดจากแฟนๆอีก
“ไหวไหม ไหวไหม”คาเมะถามจินพร้อมแตะบ่าและทั้ง2ก็พากันเดินมานั่งที่เตียงคนไข้
“เป็นของชั้นคนเดียวนะ”คาเมะพูดกับจินเท่านั้นแหละเสียงกรี๊ดดังกว่าเดิมและจินก็ทำท่าแบบแมว
“ค่ะ ค่ะ”และจากนั้นพวกยูอิจิก็ส่งเสียงไอและเข้ามาในห้องทั้งสองเลยรีบลุกขึ้นและพอคนไข้รายแรกมาก็ไม่มีปัญหาอะไรสำหรับลัทธิส่วนคนไข้คนที่2มาคือโคคิและพอคาเมะถามอาการและจะตรวจวัดเสียงหัวใจแต่ก็ลืมเอาที่วัดหัวใจมา
“ชั้นไม่ได้เอาที่วัดหัวใจมาทำไงดี”คาเมะพูด
“แหม ขี้ลืมทุกทีเลยนะค่ะหมอ”จินพูดพร้อมนำนิ้วชี้ไปผลักที่หัวของคาเมะเสียงกรี๊ดแห่งลัทธิเริ่มอีกแล้วทุกคนในคัตตุนหันไปมองท่านจินหมดอิท่านเกิดอาการเขินเลยหลบหน้าซะงั้นและเมื่อถึงตอนวัดหัวใจจินก็โดนคนแรกพอมาถึงจุนโนะหัวใจเต้นแรงเกินไปคาเมะเลยบอกว่า
“คิดอะไรกับหมอป่ะเนียะ”จินเลยตะโกนออกมาว่า
“หมอมีชั้นอยู่ทั้งคนนะ”ทุกคนมองหน้าจินอีกแล้วรวมไปถึงคาเมะด้วยรู้อีกทีจินมันพูดนอกบทเลยโดนยูอิจิด่าและพอละครจบก็มีไลฟ์ของเด็กจูเนียร์มาร้องกันจนจบรายการหลังรายการ
“จินวันนี้ไปไหนอีกอะ”ยูอิจิถาม
“ไม่รู้ว่ะเดี๋ยวนี้ชั้นไปเที่ยวกับแกแทบทุกวันเลยนะ”จินพูดพร้อมนั่งลงข้างๆยูอิจิ
“จิน”คาเมะที่เดินมาจากไหนไม่รู้พูดขึ้น
“ครับ”ตอบรับ
“ทำไมอะ หมู่นี้นายสนิทกับยูอิจิจังเลยอะ คุยอะไรกันหนักหนาเหรอ”ถามด้วยเสียงน้อยใจส่วนท่านยูอิจิก็ได้แต่คิดในใจว่ากรุซวยอีกแว้ว ชั้นไม่ได้ชอบไอจินนะโว้ยเพื่อนกันเพื่อนกัน แต่ยูอิจิก็พูดออกไปไม่ได้
“ก็แค่ออกไปเที่ยวกันเฉยๆไม่มีอะไร พอนายโทรมาชั้นก็ออกไปเจอนายตลอดอะ”
“อะไรว่ะขนาดไอยูอิจิยังหึงอีกเหรอ”โคคิที่บังเอิญมาได้ยินการสนทนาก็พูดขึ้น
“ไม่ใช่โว้ย”คาเมะตอบอย่างหัวเสีย“พอเลยพอเลยไปให้นิตยาสารเมียวโจ้สัมภาษณ์ได้แล้วเค้ารออยู่สตรูฯข้างๆและเมื่อทั้ง6คนเดินไปสตรูข้างๆก็ถ่ายแบบและให้สัมภาษณ์กันเป็นที่เรียบร้อยก็ไปนั่งพักนั่งเล่นกันส่วนจินเมะก็ยังคงต้องไปตอบเมล赤亀กันช่วงนี้เมลมาเยอะเขาเลยคัดมาแต่อันที่น่าสนใจเมลที่1
+ ทำไมทั้ง2คนชอบสบตากันจังเลยล่ะ จาก love love kame
“คำถามยังงี้ผมไม่ตอบหรอก”จินพูด
“ก็จินชอบมาซบตาชั้นก่อนอะชั้นก็เลยซบตากลับบ้าง”คาเมะพูด
“เฮย เดี๋ยวแฟนๆก็เข้าใจผิดหมดหรอก”จินพูด
เมลที่ 2
+ ชั้นมีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่งเราสนิทกันมากแต่ก็มีทะเลาะกันบ้างชั้นอยากรู้ว่าจินกับคาเมะมีอะไรเชื่อมความสนิทของทั้ง2 จาก しおり
“ด้ายแดงครับ”จินตอบ
“โว้ว วูวว ว้าววว”โคคิที่นั่งอยู่กับสมาชิกคนอื่นๆแซวขึ้นและทั้ง2ก็ตอบไปเลื่อยๆจนเสร็จ
“ในที่สุดก็เสร็จซะที”คาเมะพูดเสียงเหนื่อยๆ
“กลับบ้านกัน”จินดึงมือคาเมะและก็เดินจูงมือไปด้วยกันและทั้ง2ก็ลงลิฟแต่ภายในลิฟมีสตาฟอยู่บ้าง
“คาเมะวันนี้จะทำอะไรให้ชั้นกินอะ”จินถามพร้อมยื่นหน้าเข้าไปใกล้โดยไม่สนสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาที่ทั้ง2คน
“เออ เดี๋ยวกลับไปถึงก็รู้เองแหละ”คาเมะตอบอายๆและเมื่อคนในลิฟออกไปหมดจินก็ยื่นหน้าเข้าไปห้อมแก้มคาเมะอยู่หลายทีด้วยความหมั่นเคี้ยวคาเมะก็ทำได้แค่เอามือผลักออกแต่ก็ไม่สำเร็จเมื่อทั้ง2ออกจากลิฟก็มุ่งหน้ากลับบ้านก่อนจะเข้าบ้านทั้ง2ก็เดินเข้าไปในมินิมาทแถวบ้านส่วนจินก็ไปเลือกเครื่องดื่มส่วนคาเมะก็ดูหนังสือพวกนิตยาสารอยู่พอจินเลือกเครื่องดื่มและขนมคบเคียวเสร็จก็เดินมาหาคาเมะ
“ดูไรอยู่”จินถาม คาเมะไม่ตอบเพียงยื่นหนังสือให้จินเท่านั้น
“อีกแล้วเหรอ กลัวไม่มีงานทำกันรึไงว่ะเนียะเดี๋ยวเจอ พ่อจะด่าให้เลย”จินพูดพร้อมส่งนิตยาสารที่มีข่าวซุบซิบของตนกับคาเมะให้คาเมะและรีบเดินไปจ่ายเงิน และทั้ง2ก็เดินกลับบ้าน
...............................ห้องนอนของจิน......................
“คาเมะทำอะไรครับ”จินที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำเดินเข้ามานั่งข้างๆคาเมะที่กำลังนั่งเช็คข่าวในโน๊ตบุ๊คของตนบนเตียงพร้อมกอดรอบเอวบางไว้อย่างแน่นหนา
“จินรูปเราที่ไปเที่ยวด้วยกันโดนแอบถ่ายเยอะมากเลยแถมข่าวซุบซิบพวกเราอีกอะทำไงดีอะ”คาเมะหันมาพูดกับจินหน้าเสีย
“ไหนดูดิ”จินวางคางของตนที่ไหล่ของคาเมะพลางกวาดสายตามองข่าวของตนกับคาเมะ
“เฮยเซง”จินพูดพร้อมมองดูรูปตนกับคาเมะที่กำลังสวีทกันอยู่
“ชั้นว่าเราห่างๆกันดีไหม”คาเมะพูดพร้อมหันมามองหน้าจิน จินไม่พูดเพียงแต่ยื่นริมฝีปากอวบอิ่มของตนไปสัมผัสที่ริมฝีปากของร่างบางอย่างอ่อนโยนและผละออกอย่างเสียดาย
“ถ้าปิดไม่ได้ก็ไม่ต้องปิด”จินพูดพร้อมยื่นหน้าไปหอมแก้มคาเมะ
“จินทำไมพูดงี้อะเดี๋ยวก็กลายเป็นเรื่องใหญ่หรอก”
“กลัวไรล่ะก็ในเมื่อมันออกมาเห็นชัดซะขนาดนี้อะไม่ต้องห่วงคาเมะชั้นไม่มีทางที่จะเลิกรักนายได้หรอกถึงจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม”จินพูดพร้อมกดปิดที่โน๊ตบุ๊ค
“จิน อืมก็ได้”ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าตอนนี้หน้าคาเมะแดงเป็นลูกมะเขือเทศแล้ว“เรานอนกันเถอะ”จินพูดพร้อมผลักคาเมะลงนอนและห่มผ้าห่มให้
.......................... เช้าวันรุ่งขึ้น......................................
“สวัสดีครับ”จินกับคาเมะพูดพร้อมกันขณะที่เดินเข้ามาในบริษัท
“เออหวัดดีทั้ง2สามีภรรยา+555+”ทักกี้พูดขึ้น
“ทักกี้อะ”คาเมะพูดอายๆ
“เออนี้จินเมื่อวานอะโทโมยะ นางาเสะ เข้าถามชั้นว่ะว่า(พวกนายสองคนมีความสัมพันธ์กันยังไงกันแน่)ชั้นเลยตอบไปว่า (แล้วนายเห็นว่าไงอะ) รู้ป่ะเข้าตอบมาว่าไร (เหมือนแฟนมากกว่าเพื่อนอะตอนที่ทั้ง2ไปโอกินาว่ากันอะเหมือนไปเดทเลยชั้นดูด้วย) ชั้นก็เลยบอกโทโมยะว่าที่นายคิดอะคือความสัมพันธ์ที่แท้จริง และเค้าก็ทำตาโตด้วยความตกใจ”ทักกี้เล่าซะเห็นภาพ
“ทักกี้ทำไมไปพูดยังงั้นอะครับ”คาเมะถาม
“ทำไมอะรึว่านาย2คนไม่ใช่..”ยังไม่ทันที่ทักกี้จะพูดจบจินก็พูดแทรกขึ้นมา
“บอกแล้วไงว่าปิดไม่ได้ก็ไม่ต้องปิด ทักกี้คุงผมกับคาเมะเป็นอย่างที่ทักกี้คิดนั้นแหละเป็นแฟนกัน”จินพูดเสียงเรียบทำเอาเด็กจูเนียร์ที่เดินผ่านไปผ่านมาขนลุกตามๆกันไม่ใช่เพราะความสัมพันธ์ของ2คนแต่ความเป็นสุภาพบุรุษของจินต่างหาก“นายจะแถลงข่าว”ทักกี้ถาม“เปล่าแต่ถ้าใครถามผมก็จะบอกความจริง”จินพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ
“ถ้างั้นก็เตรียมบอกได้เลยเพราะพวกนายมีสัมภาษณ์ร่วมกับชั้นวันนี้”ทักกี้พูดพร้อมพาจินและสมาชิกคนอื่นๆในคัตตุนไปด้วย
“มาช้าจังชั้นให้นายไปตามพวกคัตตุนมานะ”ซึบะสะบ่นกับทักกี้
“โทษๆพอดีคุยเพลิน”เฮียแก้ตัว“รู้งี้ไปตามเองดีกว่า”เจ้บ่นและเมื่อทุกคนมาครบก็มีการถ่ายแบบระหว่างรุ่นพี่กับรุ่นน้องและสัมภาษณ์ถึงความสนิทกันระหว่างรุ่นพี่กับรุ่นน้องจนมาถึงคำถามที่แฟนๆทุกคนรอคอยโดยเฮียกี้ไม่ต้องรอให้ใครมาถามเฮียขอถามเอง
“ความสัมพันธ์ของรุ่นน้องและรุ่นพี่ค่ายนี้แน่นมากเลยซินะครับ”ทีมงานถาม
“ครับไม่ว่าจะเป็นกับเพื่อนร่วมวงหรือต่างวงเราก็มีความสนิทกันครับ”ซึบะสะพูด
“พวกผมทุกคนก็มีรุ่นพี่คอยแนะนำสิ่งดีๆให้ทั้งนั้นแหละครับ”คาเมะพูดบ้าง
“และพวกนาย2คนอะมีความสัมพันธ์เหมือนแฟนกันเลยนะจริงๆแล้วคบกันเป็นแฟนอยู่ใช่ไหม”ทักกี้ถามขึ้นพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ทุกคนหันมามองหน้าเฮียทั้งหมดไม่เว้นทั้งทางทีมงานด้วยเพราะคำถามนี้พวกเขาก็อยากรู้เหมือนกัน
“...............................”ทั้งจินและคาเมะไม่ตอบเพียงแค่มองหน้ากันทุกคนในสตรูฯต่างลุ้นคำตอบกันจนตัวโก่งยิ่งกว่าลุ้นรางวัลที่1อีก
“เฮย คบกัน ไปที่ไหนก็มีแต่คนสงสัยถ้าแฟนๆที่อ่านอยู่หรือว่าใครที่คิดว่าผมกับคาเมะคบกันเป็นแฟนนั้น พวกคุณก็คิดถูกแล้วล่ะการที่คนเราจะรักกันจำเป็นด้วยเหรอที่ต้องจำกัดเพศจำกัดอายุ อะผมขอตอบตรงนี้เลยล่ะกันว่าผมกับคาเมะคบกันอยู่จริง ทางทีมงานจะอัดเสียงผมไว้ก็ได้นะครับเผื่อจะคิดว่าผมพูดเล่นแต่นี้เป็นคำพูดจริงๆที่ออกมาจากใจ ของอคานิชิ จินคนนี้ครับ”จินพูดจบก็หันมามองหน้าคาเมะที่ดูจะอึ่งๆกว่าใคร
“ชั้นบอกแล้วไงปิดไม่ได้ก็ไม่ต้องปิด ยิ่งเป็นความลับมันก็ยิ่งจะกระจ่างขึ้นเท่านั้น”จินพูดพร้อมหันไปยิ้มให้ทุกๆคน ทางทีมงานก็มีแต่อึ่งกับอึ่ง
“กะแล้วเชียวว่าพวกนายมีอะไรลึกซึ้งกันอยู่แน่ๆ”ทีมงานคนหนึ่งพูดขึ้น
“เพื่อนๆในวงก็รู้กันอยู่แล้วซินะ”ทีมงานอีกคนถามขึ้น
“ไม่ใช่แค่พวกผมนะทั้งค่ายเลยมั้ง”ยูอิจิพูดขึ้นเมื่อการถ่ายนิตยาสารเสร็จสิ้นทุกคนก็พากันกลับเพราะไม่มีงานอะไรแล้วในวันนี้
“จินขอบใจนะ”คาเมะพูดขึ้น
“ไม่เป็นไรหรอก วันนี้ไปเที่ยวไหนดีล่ะ”จินถามพร้อมเดินจับมือคาเมะออกมาจากบริษัท
“ซื้อของ”คาเมะตอบด้วยสีหน้ามีความสุขสุดๆ
“อีกแล้วนะเรา”จินพูดพร้อมขยี่หัวคาเมะเบาๆ
“ชั้นว่านะถ้านิตยาสารนั้นวางขายต้องขายดีแน่เลย”จินพูดขื้น
“เฮย เธอนั้นมันจินกับเมะนี้หว่า”แฟนคลับโคคิพูดขึ้น
“เออ”เพื่อนๆอีกประมาณ5-6คนพูดขึ้น
“ไปแอบถ่ายกัน”อีกคนเสนอความคิดและแล้วนักสืบจำเป็นกลุ่มนี้ก็ตามทั้ง2คน
“จินมีคนแอบถ่ายหนะชั้นหันไปเห็นพอดีเลย”
“ไหนอะ”จินถาม“โน้นไงตรงต้นไม้อะ”คาเมะบอกพร้อมชี้ไปที่กลุ่มแฟนคลับโคคิ
“เอ้ย จินเมะจับได้แล้ว หนีกันเถอะถ้าจินวีนมาแล้วจะยุ่ง”ยังไม่ทันที่เด็กๆกลุ่มนี้จะได้หนีจินกับเมะก็มายืนตรงหน้าแล้ว
“เสียมารยาทที่สุด”จินพูด
“.........................”เด็กๆเงียบ
“ไม่เห็นต้องแอบถ่ายเลย”คาเมะพูดขึ้น
“ถ้าอยากถ่ายก็มาให้ถ่ายแล้วไง”จินพูด
“เออ ขอโทษค่ะ คือว่ามีเรื่องจะถามหน่อยหนะค่ะ”เด็กสาวหน่วยกล้าตายถามขึ้นด้วยเสียงสั่นๆ
“พวกเรา2คนเป็นแฟนกันนี้คือเรื่องจริง”จินพูดขึ้นทำเอาเด็กๆทั้งกลุ่มยื่นอึ่งไปตามๆกัน
“จริงเหรอค่ะคาเมนาชิคุง”“อืม”คาเมะตอบพร้อมรอยยิ้มอันทรงเสน่ห์
“เออพวกเราต้องไปแล้วนะอีกอย่างอย่าลืมซื้อนิตยสารｘｘｘเดือนหน้านะรับลองความจริงจะกระจ่างมากกว่านี้คนอย่างชั้นไม่เคยโกหกใครหรอก”จินพูดจบก็เดินจับมือกับคาเมะไปเที่ยวต่อ
“เย้ๆๆๆๆๆๆ”เด็กๆร้องออกมาพร้อมกันด้วยความดีใจหลังจากที่ยืนอึ่งอยู่นาน
“ในที่สุดก็เป็นเรื่องจริงแล้วเราต้องเอาเรื่องนี้ไปบอกเอมิกันนะเพราะเอมิอะแหละที่ทำให้พวกเราบ้าจับผิดจินเมะไปแล้ว”เด็กสาวอีกคนพูดขึ้น
“ชั้นว่าไม่ต้องหรอกมั้งเอมิคงได้ยินหมดแล้วเพราะตอนที่จินเมะรู้ตัวอะชั้นคุยโทรศัพท์กับเอมิอยู่มัวแต่อึ่งเลยไม่ได้กดวาง”
“จินดีแล้วซินะที่ทำแบบนี้”คาเมะพูดขึ้นขณะที่สายตายังคงจับจ้องกับเสื้อผ้าของแต่ล่ะร้าน
“ดีซิดีมากๆเลยเราจะได้ไม่ต้องหลบๆซ้อนๆปิดๆบังๆอีกไง”จินพูดพร้อมก้มลงไปหอมแก้มคาเมะ
แชะๆๆๆเสียงชัดเตอร์กดรัวจนทั้งสองต้องหันไปหาผู้ร้ายที่ทำให้จินสูดความหอมจากแก้มคาเมะได้ไม่มาก
“ทักกี้”ทั้ง2ร้องออกมาพร้อมกัน“ถ้าคนอื่นเห็นภาพนี้ยิ่งจะเป็นหลักฐานที่ดีเลยล่ะ”ทักกี้พูดด้วยสายตาเจ้าเล่ห์
“เชิญอยากทำอะไรก็ทำไปเลย”จินพูดอย่างไม่ใส่ใจและเดินจูงมือคาเมะกลับเรือนหอเอ๋ยไม่ใช่กลับบ้านกัน
“ขอให้รักกันนานๆนะโว้ย”ทักกี้ตะโกนบอกทั้ง2คนทั้ง2คนไม่ตอบกลับเพียงแค่หันมายิ้มให้เท่านั้น
.......................ห้องนอนคาเมะ...........................
“อะ”คาเมะยื่นแหวนสีทองที่ไปซื้อกับจินให้จิน
“ทำไมอะ”จินถามอย่างงงๆก็คาเมะเป็นคนเลือกวงนี้เองหนิ
“ใส่ให้หน่อย”คาเมะพูดเขินๆจินรับมาพร้อมสวมให้ที่นิ้วก้อยของคาเมะและคาเมะก็หยิบแหวนสีเงินของจินมาสวมให้ที่นิ้วก้อยคนละข้างกับตนเอง
“ทำไมไม่ใส่ข้างเดียวกันหละ”จินถามอย่างงงๆ
“ก็เวลาที่จินจับมือชั้นแหวนทั้ง2ข้างของพวกเราจะได้อยู่ด้วยกันไง”พูดอะไรออกไปเนียะเขินนะ จินไม่พูดต่อเพียงแค่ยิ้มให้คาเมะและโน้มหน้าไปรับริมฝีปากที่หวานของแฟนตนเอง
“คาเมะจะทำให้ชั้นรักไปถึงไหนเนียะ”จินพูดพร้อมนัวเนียแถวๆแก้มคาเมะ
“รักตลอดและตลอดไปเลย”คาเมะพูดพร้อมบิดไปบิดมา
ไม่ต้องแล้วซินะ ไม่ต้องปิดบังแล้วซินะ
คงจะจริงอย่างที่เขาว่ากันว่า “ความลับไม่มีในโลก”
เพียงแค่ความจริงใจที่จะคบกันของเราทั้ง2ก็ทำให้โลกสดใสขึ้น
ตอนนี้ต่างเปิดใจรับกับสิ่งที่เป็นอยู่ด้วยความรู้สึก
“รักและรัก ชั้นรักคาสึยะ คาเมนาชิที่สุด”
END
เป็นไงบ้างอ่านแล้วงงไหมจ้าก็สนุกหรือไม่สนุกก็บอกด้วยนะคนแต่งจะได้แก้ไข
แค่เพื่อนๆเข้ามาอ่านเราก็มีกำลังใจแต่งต่อแล้วแต่ถ้าไม่มีใครเข้ามาเลยก็ไม่รู้ว่าจะแต่งให้ใครอ่านเนอะ
ขอบคุณทุกคนมากๆค่ะ
edit @ 26 Apr 2009 00:01:34 by 仁くん と 亀ちゃん is lover
edit @ 26 Apr 2009 00:32:26 by 仁くん と 亀ちゃん is lover
edit @ 8 May 2009 22:19:22 by 仁くん と 亀ちゃん is lover
edit @ 8 May 2009 22:27:19 by 仁くん と 亀ちゃん is lover
